Υπάρχουν σχέσεις που έγιναν για να κρατούν αιώνια. Όμως μη ρωτάς δύσκολα «γιατί» και «πώς». Υπάρχουν τόσες αδυναμίες στον αδύναμο άνθρωπο. Στον δυνατό, ακόμη περισσότερες. Υπάρχουν σχέσεις που δ…

Πώς να καταλαβαίνονται οι λαοί, τα έθνη, οι φυλές, όταν ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ούτε καν τον διπλανό του και τον παρερμηνεύει; Η ερωμένη τον εραστή της, η μάνα την κόρη της, ο πατέρας τον γ…

Αναρωτιέμαι γιατί ο άνθρωπος, που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, κατέληξε τελικά να είναι άσχημος, άμορφος. . . και συνεπώς δυσλειτουργικός. Τι κρίμα, που το ανθρώπινο σώμ…

Η ζήλια δεν είναι πάθος.  Είναι φόβος, ο βαθύτερος  O αιώνιος φόβος της ζωής O βασανιστικός φόβος της απώλειας Ο οργανικός, αναπόφευκτος τρόμος Nα χάσεις κάτι, χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζ…

Ταλαιπωρημένη από τις διαδρομές, τους ανθρώπους, τη σκληρή δουλειά και την κακή της τύχη, καθόταν νύχτα στην καρέκλα και μετρούσε ένα βουναλάκι φιλοδωρήματα. Εκείνος, πελάτης παλιός, ήξερε λίγα …

Τα αληθινά σπίτια χάνονται σιγά σιγά και στη θέση τους, σηκώνονται τερατουργήματα από σίδερα, αλουμίνια και τζάμια. Πλάκες σε κάθε πιθανή απόχρωση, μπαλκόνια μικροσκοπικά - ούτε να τεντώσεις τα …

Τίποτα δεν είναι πιο μυστηριώδες, πιο αινιγματικό για εμάς – τα κορίτσια – από το να βλέπουμε έναν άντρα που ως χθες μας ήθελε, να μην μας θέλει πια. Και τότε τα μετανιώνουμε όλα. Μετανιώνουμε γ…

Είναι τέσσερις και μισή το πρωί και τα πουλιά αρχίζουν να κελαηδούν σιγανά, υπαινικτικά. Ο ποιητής πηγαινοέρχεται στο μικρό του δωμάτιο. Η δυσφορία του μεγαλώνει. Ξεκίνησε στον εγκέφαλό του σαν …

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, όλοι μιλούσαν σοκαρισμένοι για «πόλεμο στην Ευρώπη». Για το διεθνές δίκαιο. Για τη διπλωματία που απέτυχε. Άρχισαν και οι διαδηλώσεις για την ειρήνη. Πάντα …

Καθόμασταν στο καφέ Κρυστάλ, όταν στις 3 το πρωί μας ήρθε η είδηση πως η φωτιά έφτασε στο Δημαρχείο και πως το κτίριο το τρώνε οι φλόγες. Παρατήσαμε τα υπέροχα ποτά μας και πήραμε την άμαξα να π…