Τα χέρια σου τα 'χεις αριστοκρατικά κατάλευκα κι ευκίνητα, τα πόδια. Με χάρη βαδίζεις, απερίγραπτη. σαύρα το ελαστικό κορμί θύελλα τα μαλλιά σου Μα - Καταδικασμένη είσαι να χαθείς αργά και α…

Η αρχή... η αρχή είναι πάντα τρομερά ενδιαφέρουσα τελείως αληθινή μυστηριώδης και συναρπαστική είναι μοναδική και πρωτόγνωρη παρά τα εκατομμύρια παρόμοια παραδείγματα. Μετά όλα εξελίσσονται «όπ…

Γρήγορα πεθαίνει μια θεός όταν γεννιέται ένας άνθρωπος. Και η χλωμή γυναίκα ρίχνει το σκοτεινό της βλέμμα στον κήπο, εκεί όπου κάποτε φύτευε βιολέτες κάτω από τα φρουτόδεντρα, τότε που τα λουλ…

Να, το μικρό καφενείο της γειτονιάς. Τα ξημερώματα παραλίγο άδειο, το πρωί άδειο, το μεσημέρι άδειο εντελώς, το απόγευμα μαζεύονται καμπόσοι... Το τάβλι ξεθωριασμένο, το «καθημερινό φύλλο» κατατ…

Όπως όταν η ψυχή χτυπάει με πάθος πάνω σε σκισμένες χορδές έτσι είναι όταν έρχεσαι. Σαν κακιά κατάρα που λύνεται, ανοίγει η φυλακή μιας ζωής που δεν αξίζει ούτε την ώρα που φέρνει. Ένα πρωτόγονο…

Υπάρχουν σχέσεις που έγιναν για να κρατούν αιώνια. Όμως μη ρωτάς δύσκολα «γιατί» και «πώς». Υπάρχουν τόσες αδυναμίες στον αδύναμο άνθρωπο. Στον δυνατό, ακόμη περισσότερες. Υπάρχουν σχέσεις που δ…

Ήταν κατάλευκη η μικρή βασίλισσα -  σαν τον ήλιο που ξημερώνει Τα μαλλιά της, φως πέταλο το πρόσωπό της «Δεν θα ερωτευτώ ποτέ!» φώναξε μια μέρα στην ακτή. «Γιατί;» ρώτησε ο άντρας, απαλά. «Α…

- Ποιητή, τι νιώθεις; - Δικό σου είναι το σπίτι. Εσύ πες. - Όχι, εσύ θα πεις. - Νιώθω... φυλλοβόλο δάσος και σπίτι στη λίμνη. - Ω!... μα αυτό το νιώθω κι εγώ! - Κι εσύ; - Ναι, κι εγώ. Εσύ νιώσε …

Σε είδα να χορεύεις σε έναν θίασο ορφανών και μαζεύατε λεφτά. Ήσουν 14 χρονών, αδύνατη, με ξανθοκόκκινα μαλλιά. Ήσουν ψηλή, ατίθαση, αριστοκρατική μα κάθε φορά γινόσουν πιο χλωμή. Μιλούσες κι εσ…

Όταν κάποιος παραδεχτεί τις αδυναμίες του τον συγχωρούμε αυθόρμητα κι από καρδιάς Ίσως κιόλας να τον νιώσουμε πιο κοντά μας Αντίθετα, δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό ούτε πιο αξιοκαταφρόνητο από …

Έτσι να είναι η ψυχή μας  να πέφτει, να βουλιάζει, να διαλύεται, να χάνεται  Kαι μετά, στο ήσυχο δωμάτιο  να ξαναβρίσκει τον εαυτό της  ήρεμη, ασφαλής, συγκεντρωμένη  Nα κυλά γαλήνια στον εξαγνι…

Εμείς, οι δεκαεπτάχρονες, θέλουμε να γίνουμε κάτι σημαντικό στην ασήμαντη ζωή κάποιου.   Είναι φυσική ανάγκη. Το όνειρό μας- Να φέρουμε φως στα σκοτάδια του, ησυχία στην ανησυχία του, δύνα…

Η ζήλια δεν είναι πάθος.  Είναι φόβος, ο βαθύτερος  O αιώνιος φόβος της ζωής O βασανιστικός φόβος της απώλειας Ο οργανικός, αναπόφευκτος τρόμος Nα χάσεις κάτι, χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζ…

Τι μπορώ να κάνω για σένα;! Μπορώ να κρατώ το παλτό σου στη βόλτα Να σε ρωτώ αν κοιμήθηκες καλά Κι αν κάποιος μαζί σου διαφωνεί, να φωνάζω δυνατά «Έχεις δίκιο - - - μόνο εσύ!» Μπορώ να αρρωσταίν…

Τρεις βαθμοί πάνω απ’ το μηδέν. Το χιόνι, βροχή. Ο άνεμος σφυρίζει στους βράχους. Ο ουρανός, σε αποχρώσεις που δεν περιγράφονται. Το χώμα, υγρό και βαρύ, αστράφτει! Το χιόνι υποχωρεί σιγά σιγά. …

Άντρες. Ευλογημένες ας είναι οι αδυναμίες σας –  αυτές που συγκλονίζουν την ευαίσθητη καρδιά μας. Παίζετε μαζί μας… όπως παίζουμε κι εμείς μαζί σας. Είθε να μη φανείς ποτέ μπροστά μας εσύ: ο …

Ψυχή, πόσο πιο όμορφη γίνεσαι, πόσο πιο βαθιά, πιο καθαρή, μετά από τις θύελλες... Όπως και η φύση, που ακόμα κι όταν τα σύννεφα έχουν χαθεί την τυλίγει η βαριά ανάσα της καταιγίδας.

Ο καημένος ο Θωμάς πάντα περίμενε και φοβότανε και ήλπιζε. Στου βουνού τις λιοκαμμένες πλαγιές, περίμενε τις οχιές. Τα πανέμορφα πλάσματα του διαβόλου. Μα εκείνες δεν έρχονταν. Δεν ήρθανε ποτές…

Όπως όταν μια κουρασμένη ψυχή πρέπει να τραγουδήσει με πάθος τον πόνο της πάνω σε παλιές, σπασμένες χορδές — έτσι είναι όταν έρχεσαι, Λόττε. Η ρουτίνα εξατμίζεται σαν κακό ξόρκι που μας κρατούσε…

Τώρα τα ξέρω όλα για την Άνοιξη Πρώτα έρχονται τα άνθη της φουντουκιάς. Μετά, ανθίζουν οι πρίμουλες. Ακολουθούν οι γεντιανές. Μετά, μια πράσινη λάμψη τυλίγει τις σημύδες. Οι θεραπευτικές πικραλί…