Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μητέρα βαριά απεγνωσμένη, επειδή η κόρη της ήταν ρομαντική και δεν ήθελε να παντρευτεί μια «καλή παρτίδα», δεν πίστευε σε γάμους που χτίζονται πάνω σε υπολογισμούς.
Η μητέρα θύμωνε και μάλωνε μαζί της αν και κατά βάθος τη θαύμαζε.
Θύμωνε και θαύμαζε ταυτόχρονα, γιατί η κόρη της τολμούσε να ονειρεύεται εκεί που η ίδια είχε συμβιβαστεί.
«Έτσι είναι η ζωή, καλό μου. Κάποτε έπρεπε να το υποστώ κι εγώ…», είπε μια μέρα η μητέρα, κουρασμένη από τη σύγκρουση. Και η κόρη την κοίταξε με μάτια πικρά.
Θύμωνε και θαύμαζε ταυτόχρονα, γιατί η κόρη της τολμούσε να ονειρεύεται εκεί που η ίδια είχε συμβιβαστεί.
«Έτσι είναι η ζωή, καλό μου. Κάποτε έπρεπε να το υποστώ κι εγώ…», είπε μια μέρα η μητέρα, κουρασμένη από τη σύγκρουση. Και η κόρη την κοίταξε με μάτια πικρά.
Τα χρόνια πέρασαν και η κόρη βρήκε τελικά μια «καλή παρτίδα». Έναν άντρα πλούσιο, στοργικό, σταθερό σαν βράχο που την αγαπούσε και τη φρόντιζε σαν τα μάτια του.
Και μια μέρα είπε: «Μητέρα, είχες δίκιο τελικά. Κάποτε είχα λανθασμένες αντιλήψεις. Τώρα είμαι ευτυχισμένη.»
Και τότε η μάνα την κοίταξε με μάτια πικρά.
0 Σχόλια