Μόνη

Τα χέρια σου τα 'χεις αριστοκρατικά
κατάλευκα κι ευκίνητα, τα πόδια.
Με χάρη βαδίζεις, απερίγραπτη.
σαύρα το ελαστικό κορμί
θύελλα τα μαλλιά σου
Μα -
Καταδικασμένη είσαι να χαθείς
αργά και ανεπαίσθητα
ζωντανή να σαπίσεις
Να εξαφανιστείς
Γιατί -
Αναπαυτικά θέλεις να ζεις
Κι ασφαλής στην ανασφάλειά σου.
Στο ίσιωμα θες να περπατάς
Από γκρεμούς να μην πηδήξεις
Αλλά να κατακτήσεις κορυφές
Όμως -
μικρή, δειλή κι άμυαλη...
Καυτή ανάσα για να νιώσεις
έτοιμη πρέπει να ’σαι να καείς.
Για να μπορείς να βρεις,
πρέπει να τολμάς να σκάψεις.
Μόνη να γλιστράς,
μόνη να πέφτεις κάτω,
μόνη σου πάλι να σηκώνεσαι.
Μα -
νάτος.
Έρχεται ο τζέντλεμαν
στο ίσιο μονοπάτι
το χέρι να σου δώσει
μη σκοντάψεις.

 Ελλεβόρα