Στις 4:45

Από το δεντρόσπιτο -
το παραμυθένιο κάστρο της παιδικότητάς μας -
ξεκινούσαμε, εμείς τα παιδιά, νύχτα,
δεκάδες φορές,
και ανεβαίναμε το φιδίσιο μονοπάτι.

Στην κορυφή του βουνού ανεβαίναμε,
κόντρα στην Ανατολή,
νυσταγμένα και ξεπαγιασμένα -

και μέσα μας αναστέναζε ο Μορφέας.

Οι αγελάδες κοιμούνταν στα σκοτεινά λιβάδια,
οι θάμνοι φάνταζαν σαν μαγεμένο, λιλιπούτειο δάσος,
τα δέντρα, λυγισμένα από τις δοκιμασίες -
κι όμως αποφασισμένα στον αγώνα για την επιβίωση.

Ο άνεμος φυσούσε, βρυχόταν -
κι εμείς περιμέναμε πια φανατικά το φως.

Στις 4:45 ακριβώς έβγαινε ο ήλιος -
ξεπρόβαλλε μέσα από μια θάλασσα από σύννεφα…