Η μεγαλειώδης καβαφική φατσάρα

Ο άνθρωπος μπορεί να διορθώσει τα άπειρα λάθη του ακόμη και στα γεράματα.
Αρκεί να παραδεχτεί πως δεν επέλεξε τους σωστούς δρόμους.

Γι' αυτό όμως πρέπει να τολμήσει να ρίξει ένα βλέμμα προς τα μέσα.
Γιατί χωρίς το «γνώθι σαυτόν», η μηχανή της ζωής σπάει στα μισά του δρόμου.
Και τότε μόνο το πνεύμα μέσα μας μπορεί να τη συναρμολογήσει ξανά.

Αλλά ο άνθρωπος δύσκολα αντέχει την αλήθεια.
Δεν τολμά να παραδεχτεί τα λάθη του.
Ούτε καν στα όνειρά του.
Φοβάται.

Κλειδώνεται στο πιο σκοτεινό λαγούμι της ψυχής του.
Μαζί με τον καλύτερο εαυτό του.
Εκείνον που περιμένει να βγει στο φως.

Κι έτσι έρχεται το βράδυ.
Γύρω του αποσυντίθενται τα όνειρα της νιότης του.
Και αντί για την καβαφική φατσάρα που θα μπορούσε να είχε γίνει,

Φόρεσε κάποτε τη γκριμάτσα της μαϊμούς.

Και ξέχασε να τη βγάλει.