Στην απαίσια - απλώς ιστορική και γι' αυτό άψυχη - Βενετία, στο γκρίζο, καθόλου ρομαντικό, βρομερό Λίντο, μέσα σε μια αηδιαστική εγκατάσταση ψυχαγωγίας, νυφοπάζαρο τεμπέληδων και κοκεταρισμένων κυράτσων, κάποτε οι χωρικοί τη φώναζαν τρυφερά «Σανσάρα» και ψιθύριζαν πως το «θυμίαμα» την κρατούσε μακριά.

Εδώ, στις δικές μας «ανθοφόρες» πόλεις του πολιτισμού και της κουλτούρας, τη λέμε περιφρονητικά «βαμπίρ» και τη φοβόμαστε.

Κι όμως.
Αντί να τη σιχαινόμαστε, θα έπρεπε να ανοίξουμε εκτροφεία γι' αυτό το πολύτιμο ζώο.
Σε ψηλά, ευάερα υπόστεγα να κρέμονται, κοιμώμενες πάνω σε λεπτές οριζόντιες ράβδους, χιλιάδες σανσάρες.

Κάθε μία, σε κάθε νυχτερινή βάρδια, θα καταβροχθίζει διακόσια κουνούπια και αμέτρητα άλλα έντομα.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Εκεί όπου αφήνει τα περιττώματά της, το χώμα πλουτίζει και ανθίζει.
Θα μπορούσαμε να τις εξάγουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η νυχτερίδα είναι ένα μυστηριώδες, σιωπηλό και ωφέλιμο πλάσμα.
Δεν ζητά τίποτα.
Την ημέρα - όταν όλοι δουλεύουμε... ή δεν δουλεύουμε - κοιμάται.
Και τη νύχτα εργάζεται.
Για όλους.
Χωρίς μεροκάματο.

Κάθε νύχτα, όταν όλα σωπαίνουν, αρχίζει αθόρυβα τη βάρδιά της.
Για την ανθρωπότητα.
Για τον πλανήτη.