Ένας ελιγμός

Κάποτε το λιοντάρι ήταν ο βασιλιάς.
Ο αριστοκράτης των ζώων.
Το πιο ευγενές και ταυτόχρονα το πιο επικίνδυνο θήραμα.

«Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, αγοράκι μου;»

«Κυνηγός λιονταριών!»

Και οι θείες χαμογελούσαν τρυφερά συνεπαρμένες.

Αργότερα όμως το λιοντάρι αποδείχθηκε ανεπαρκώς επικίνδυνο.
Οι ειδικοί έλεγαν πως επιτίθεται στον άνθρωπο μόνο σε ακραίες περιπτώσεις και πως αφήνει συνήθως τις λέαινες να κανονίζουν τις σοβαρές υποθέσεις.

Έτσι ο ρινόκερος βγήκε στο προσκήνιο.
Παλιότερα είχε τη φήμη του αδέξιου, δειλού και κακοήθους ζώου.
Ξαφνικά όμως ανακαλύφθηκε πως, μόλις αντιληφθεί τον εχθρό, μετατρέπεται σε μια τυφλή ορμή.
Επιτέλους χειροτονήθηκε κι αυτός:
«Ένας επικίνδυνος αντίπαλος, που απαιτεί έναν ολόκληρο άντρα για να τον σκοτώσει.»
Ο ρινόκερος δεν υποχωρεί ποτέ.
Ορμά με τρομακτική ταχύτητα.
Μόνο ένα ξαφνικό άλμα στο πλάι μπορεί να σώσει τον άνθρωπο.

Ένας ελιγμός.

Για να μη χαθεί το γενναίο ζώο - αλλά και για να μπορεί ο άντρας να αποδείξει πως είναι «ολόκληρος» - οι κυβερνήσεις επέτρεψαν σε κάθε κυνηγό να σκοτώνει μόνο έναν ρινόκερο.
Από το κέρατό του κατασκευάζονται λαβές για μπαστούνια, μαχαίρια και πόμολα.
Το κέρατο του βοδιού είναι ακριβώς το ίδιο.
Αλλά τι φταίει η αγορά αν τα «γενναία ζώα» πουλούν καλύτερα;

«Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, αγοράκι μου;»

«Κυνηγός ρινόκερων!»

Και οι θείες χαμογελούν ξανά συνεπαρμένες.

«Θεία, αν με κυνηγάει ο ρινόκερος, πρέπει να πηδήξω στο πλάι;»

Ναι μικρέ.
Ελιγμούς θα κάνεις συνεχώς.
Είναι θέμα ζωής και θανάτου.

Ή μάλλον
η ίδια η ζωή.