Το νευρικό σύστημα του λαγού είναι ένα από τα πιο σκοτεινά μυστήρια της φύσης. Και ένα από τα πιο ατσάλινα.
Ο λαγός εκτελεί όλες τις ζωτικές του λειτουργίες μέσα σε έναν μόνιμο κίνδυνο, σε μια διαρκή αγωνία θανάτου. Ζει με μια οργανική, ακατάπαυστη μανία καταδίωξης. Αλλά χωρίς τρόμο, μόνο με ετοιμότητα.
Η τρέλα της ίδιας της Ύπαρξης.
Φρίκη.
Την ώρα που τρώει - κίνδυνος θανάτου.
Την ώρα που κοιμάται - κίνδυνος θανάτου.
Την ώρα που χοροπηδά στα ξέφωτα - κίνδυνος θανάτου.
Την ώρα που ζευγαρώνει - κίνδυνος θανάτου.
Παντού παραμονεύου η αλεπού και ο γεράκι.
Ακόμη και το κοράκι.
Και πάνω απ’ όλα, ο άνθρωπος.
Ούτε μια στιγμή εσωτερικής ανάπαυσης.
Κι όμως, ο λαγός αποδέχεται τον νόμο της ζωής του χωρίς διαμαρτυρία.
«Υγιή νεύρα» θα ήθελα να τα πω.
Νεύρα οπλισμένα για τον αγώνα της επιβίωσης, σαν ιππότης μέσα σε θωρακισμένη πανοπλία.
Μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή ενώ μέσα στους θάμνους πάντα κάτι θροΐζει ύποπτα.
Ένας ποιητής της ίδιας της ζωής.
Ήρεμα βόσκει τη στιγμή που το γεράκι κόβει κύκλους στον αέρα.
Τρομάζει στ’ αλήθεια μόνο όταν είναι πια αργά - όταν αφήνει την τελευταία του πνοή, που σβήνει με μία και μοναδική, ανατριχιαστική κραυγή.
Ως την τελευταία του στιγμή απολαμβάνει τη ζωή του, παρά τους κινδύνους.
Και μετά - αντίο.
Ίσως στον ηρωικό άνθρωπο που του χαρίστηκαν δυνατές αντιστάσεις να έπρεπε να λέμε «είσαι λαγός»
... κι όχι «λιοντάρι».
0 Σχόλια