Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν είναι επαρκώς κακοί για να είναι κακοί από μόνοι τους. Είναι κακοί, αλλά χωρίς το ταλέντο να το εκδηλώσουν άμεσα. Η κακία τους αναμιγνύεται με λίγη γενική καλοσύνη, με πολύ καθωσπρεπισμό και με πάρα πολλή δειλία.
Και έτσι γίνονται «ετερόκακοι»*.
Πρόκειται, δηλαδή, για κακία με το πρόσχημα της φιλίας.
Ο ετερόκακος δεν θέλει να χρεωθεί άμεσα μια κακία. Άρα θα ψάξει να τη φορτώσει σε κάποιον άλλον, με όποιον τρόπο. Για παράδειγμα, περιμένει εκείνο το σχόλιο που θα «χτυπήσει» κάποιον που μισεί ή ζηλεύει, και μόλις το δει, θα πατήσει το like.
Ο ετερόκακος είναι μανιακός με την ψυχαγωγία και νιώθει τους «φίλους» του σαν μια παράσταση που ανεβαίνει γι’ αυτόν. Δεδομένου ότι, ως επί το πλείστον, η ζωή του είναι αδιάφορη και ανιαρή, για να διασκεδάζει μεταφέρει τις κακίες των άλλων:
«Αχ, χρυσή μου, αγάπη μου, δεν ξέρεις τι είπε η Πόπη για σένα - είπε πως είσαι μια τσούλα και πως το κάνεις με της Αγλαΐας τον άντρα! Μου ήρθε να της βγάλω τα μαλλιά τρίχα τρίχα».
Αν το έκανε αυτό από αληθινή ψυχική ανάγκη - για να προειδοποιήσει, να αποτρέψει κάποιο κακό - τότε θα ήταν ένας «τίμιος άνθρωπος», ή ένας «εξωφρενικός ονειροπόλος», ή ένας «νοσηρός ιδεαλιστής».
Όμως δεν είναι.
Είναι - και να με συγχωρείτε για την κακιά λέξη - ετερόκακος.
....
«ετερόκακος», όπως λέμε «ετερόφωτος», δηλαδή το αντίθετο του αυτόφωτου. Κάποιος που «λάμπει» με την κακία των άλλων.
Ημερομηνία γέννησης: 21-11-2016
0 Σχόλια