Σε Απόσταση Αναπνοής

Η ώρα είναι γύρω στις δώδεκα.

Ο ήλιος περνά μέσα από τα δέντρα, τα αγριολούλουδα
- και ό,τι είχε προλάβει να φυτέψει το κορίτσι.

Δεν έχει βγει στους δρόμους σήμερα.
Ούτε θα βγει.
Και δεν τη νοιάζει.

Ό,τι αγαπά, ό,τι χρειάζεται, βρίσκεται εδώ.
Σε απόσταση αναπνοής.

Σκέφτεται τι θα μαγειρέψει.
Ίσως γεμιστά.
Ίσως τίποτα.

Πίσω της, το δωμάτιό της,
δροσερό και ελκυστικό,
μισοσκότεινο.

Μπροστά της, ο ήλιος πάνω στα πράσινα, στα κίτρινα, στα κόκκινα...
πάνω σε όλα τα χρώματα του ατίθασου κήπου.

Η ζωή είναι τόσο μικρή
και τόσο σκληρή,
που δεν παίζεται χωρίς έναν επίγειο παράδεισο.
Έστω και μικρό.

Τι σημαίνει παράδεισος, θα μου πεις.

Τίποτα ιδιαίτερο.

Να αγαπάς.
Να φροντίζεις.
Να αφήνεις το φως να μπει.

Αυτά.