Το κεκλιμένο λιβάδι

Δίπλα στους λόφους απλώνεται ένα κεκλιμένο λιβάδι που κανείς δεν πατά. Σε πρωτόγονη κατάσταση βρίσκεται, ένας πολύχρωμος λεκές.
Πάνω σε κόκκινα αγκάθια κάθεται η καρδερίνα, και μέσα στις γκρίζες τσουκνίδες κρύβονται σαλιγκάρια… Υπάρχει ένα άνω-κάτω από χρώματα - καφέ, γκρίζα και λευκά - που σε κάποια σημεία φτάνουν στο ύψος του ανθρώπου.
Στο σκοτάδι γίνεται ζοφερό.

Εδώ βλέπω τις εποχές να αλλάζουν.
Εδώ, στο κεκλιμένο λιβάδι, η μία εποχή ανοίγει την πόρτα στην άλλη, η καθεμιά μπαίνει με ένδοξη ενδυμασία κι εγώ τις καλωσορίζω όλες με ευγένεια.
Το κεκλιμένο λιβάδι είναι, κατά κάποιον τρόπο, το ημερολόγιό μου.
Αναγνωρίζω στην όψη του τον κάθε μήνα, την κάθε βδομάδα - ναι - την κάθε μέρα.

Όταν όλα θέλουν ν’ ανθίσουν, το βλέπω.
Το βλέπω κι όταν όλα πρέπει να πεθάνουν.