Δεν σε καταλαβαίνω αφέντη

Πόσο μεγάλη είναι η απελπισία του πιστού σου σκύλου, όταν τον πηγαίνεις στον γιατρό για να τον λυτρώσεις;
Με τι μάτια σε κοιτάζει, άνθρωπε, εσένα που υποφέρεις; Και τι νιώθει άραγε όταν πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι, αυτό που αγαπά φανατικά;
Κι όταν του μιλάς, εκεί στο ιατρείο, τι νιώθεις εσύ, όταν ο πιστότατος γυρίζει με μομφή το κεφάλι του αλλού, που μπορείς και του το κάνεις αυτό;

Κι όμως, το κάνεις από ανάγκη. Από αγάπη.
Κι εκείνος σε κοιτάζει, ταπεινά παραδομένος, σαν να λέει, «δεν σε καταλαβαίνω, αφέντη μου… αγαπημένε…»
Και μετά πεθαίνει.

Και μένεις με τη σκέψη πως έφυγε με ένα παράπονο. 

«Αφέντη, αυτό ήταν το αντάλλαγμα για την πίστη μου; Δεν θα πέθαινα για σένα; Δεν θα έμενα στον τάφο σου, λιώνοντας από την πείνα και το κλάμα;»

Και τώρα στέκεσαι εκεί, άνθρωπε - γυμνός - που κάποτε έλεγες, «προτιμώ να δώσω την αγάπη μου σε ένα ζώο, εκείνο ξέρει τουλάχιστον να την εκτιμά».

Βλέπεις, ο κόσμος χλευάζει τις ελπίδες της φτωχής σου καρδιάς.
Ακόμα κι ο σκύλος που τόσο αγάπησες σε κοιτάζει - έτσι νιώθεις - με μια σιωπηλή επίπληξη, την ώρα που φεύγει.