Οι Ιάπωνες χρησιμοποιούν τους κορμοράνους ως ιδανικούς ψαράδες: τους περνούν ένα δαχτυλίδι στον λαιμό, που τους επιτρέπει να αρπάξουν το ψάρι αλλά όχι να το καταπιούν. Και ο κορμοράνος το φέρνει στον ψαρά, όπως το κυνηγόσκυλο το θήραμα στον κυνηγό. Συνεργασία.
Εμάς τους Ευρωπαίους, όμως, μας διακατέχει ένας λανθάνων ρομαντισμός. Προστατεύουμε τους αδηφάγους ληστές των ψαριών και τους αφήνουμε να καταπίνουν ανενόχλητοι - σαν φτερωτές φαγάνες.
Και την πληρώνουν οι ψαράδες.
Οι «ζωόφιλοι» θαυμάζουν και αγαπούν αυτά τα πουλιά, αφού δεν έχουν να χάσουν κάτι.
Κι αν κάποιος πυροβολήσει έναν κορμοράνο, θα πουν, «Χάθηκε ένα στολίδι του τόπου μας».
Αλλά το ψαράκι τους το θέλουν στο πιάτο τους.
0 Σχόλια