Η πικραλίδα στον κόσμο

Απρίλης.

Η μάρκα της «χρυσής πικραλίδας».

Στα γήπεδα, σε εγκαταλελειμμένους κήπους, πικραλίδες.
Σε ανοιχτά λιβάδια, στις παρυφές των δασών, πικραλίδες.
Διάσπαρτα με πράσινο και χρυσοκίτρινο είναι τα πάντα.
Η πικραλίδα είναι ένα προσεκτικό αγριόχορτο με πανοπλία.
Την προστατεύεο ο πικρός ζωμός που εκκρίνει στους μίσχους.

Ένα μικρό κορίτσι κρατάει ένα μπουκέτο στο χέρι του.
Είναι πικραλίδες.
Μπράβο στη μαμά του: «Κόψε, ατίθασο παιδί, και θα δεις», σκέφτεται.

Η πικραλίδα είναι η μάρκα του Απρίλη.
Ο Απρίλης είναι η μάρκα της πικραλίδας.
Θα μου πείτε: «Να, πάλι κάτι αιρετικό».
Για τους άλλους είναι η πασχαλιά και άλλα τρυφερά λουλούδια που δεν τα θυμάμαι.
Η Πασχαλιά, το λουλούδι θαύμα, το λουλούδι το όμορφο, το λουλούδι το τρυφερό.
Το λουλούδι στο δέντρο.
Το λουλούδι που μυρίζει και μεθά τους ποιητές.
Την λιγερόκορμη πασχαλιά τη γνωρίζουν όλοι και όλοι τη μυρίζουν.
Η μυρωδιά της μπαίνει στη μύτη των περαστικών αδιάκριτα.
Και αδιάκριτα μπαίνει και στα μάτια.
Όχι σαν την πικραλίδα, που είναι πικρή και είναι και κοντή, χωρίς φιλοδοξίες.
Η πασχαλιά είναι αναγνωρισμένη, πολυαγαπημένη, πολυτραγουδισμένη.
Δεν βγάζει φαρμακερά ζουμιά στους μίσχους.
Την προστατεύουν όλοι.
Την προστατεύουν φύλακες και αστυνόμοι.

Δεν πειράζει.
Την πικραλίδα την φυλάει ο θεός…

Η πικραλίδα δεν ανθίζει για να μείνει. Ανθίζει για να φύγει.
Και επειδή φεύγει τη φυσάμε.

Όχι για να κάνουμε ευχές, αλλά για να δούμε πόσο δυνατές είναι.
Οι παλιοί έλεγαν πως, αν φύγουν όλοι οι σπόροι με μια ανάσα, είσαι έτοιμος.
Κι αν όχι, δεν πειράζει, δεν ήταν ακόμη η στιγμή.

Οι πικραλίδες είναι πύλες ανάμεσα σε κόσμους και οι σπόροι που πετούν είναι ψυχές που ταξιδεύουν.

Ποιος ασχολείται με τις πικραλίδες; Κανείς...

Ψέματα.
Με τις πικραλίδες ασχολούνται τα παιδιά
και τα βόδια,
και η Ελλεβόρα.

Άλλος κανείς στο κλαμπ των πικραλιδο-λατρών;

  Ελλεβόρα