Πριν να 'ναι αργά

Ο άντρας έχει μόνο μία αληθινή μεγαλομανία. Την πίστη στην πίστη της αγαπημένης του.
Πιστεύει πως επειδή τον διάλεξε χθες, θα τον διαλέγει και αύριο και μεθαύριο και αιώνια... έτσι απλά. 
Πως επειδή τον αγάπησε, έπαψε να είναι γυναίκα και να θέλει να είναι επιθυμητή.
Η γυναίκα δεν ζει χωρίς την αίσθηση πως τη λαχταρά κάποιος. 

Μόνο αυτό ηλεκτρίζει το νευρικό της σύστημα. 

Κι όχι απλώς μερικές φορές... αλλά παντού και πάντα.
Και το επικίνδυνο για σένα, άντρα - που θεωρείς δεδομένο αυτό που κάποτε κατέκτησες- είναι ότι παντού και πάντα καραδοκεί κάποιος έτοιμος να τη διεκδικήσει. 
Όσο εκείνος αποκοιμιέται στην ασφάλεια, εκείνη συνεχίζει να ζει μέσα στον κίνδυνο.
Όσο άψογα κι αν λειτουργεί στις «σοβαρές σχέσεις» της ζωής, η γυναίκα, συνειδητά, μηχανικά και -γιατί όχι- ψεύτικα...  μπορεί να έρθει εκείνη η στιγμή, που ανεξήγητα γοητευμένη από έναν ξένο γίνεται ξαφνικά ασυνείδητα αληθινή. Τα μάτια της θολώνουν σε μια ύπνωση βίαιη και αναπόφευκτη.
Μια σφαλιάρα ίσως την ξυπνούσε. Ίσως όμως την έριχνε πιο βαθιά στη μέθη.

Κι εσύ, σύντροφε; Τι κάνεις τότε;
Μπορείς να της ψιθυρίσεις γαργαλιστικά στο αυτί, με τη γυμνή ειλικρίνεια της απελπισίας, 

«μωρό μου, εγώ είμαι ο μοιραίος και ο μοναδικός... είμαι εκτεθειμένος στο έλεός σου, όπως κι εσύ στο έλεός μου... εμένα θέλεις, μόνο εμένα... σε θέλω τώρα...».

Κι εκείνη θα σου πει με τη γυμνή ειλικρίνεια του θριάμβου, «πάμε τώρα αμέσως, γιατί εκεί, στο τραπεζάκι δίπλα στην είσοδο, κάθεται ένας άντρας με μάτια που καίνε για μένα... θα πληρώσεις αύριο... Έλα... τώρα, πριν να 'ναι αργά, για σένα... και για μένα...».