Το Παραλήρημα

«Είμαι πολύ όμορφη.
Πολύ, πολύ όμορφη.
Μοιάζω με  εκείνες...
Τέλος πάντων.
Κιτρινισμένες εικόνες.
Ξεθωριασμένα ονόματα.
Δόξα τω Θεώ, είμαι ακόμη ένα ζωντανό έργο τέχνης.
Αλλά μου λείπει κάτι.
Κάτι που το έχει και η τελευταία πόρνη.
Με εκτιμούν.
Αναγνωρίζουν την ομορφιά μου.
Αλλά δεν ξυπνώ τα δαιμονικά ένστικτα των αντρών.
Εκείνα τα συναισθήματα που όλους τους ταράζουν και όλους τους νικούν.
Είμαι αξιοπρεπής.
Τι βαρετό.
Δεν έχω τη φωτιά της σαλαμάνδρας μέσα μου.
Με έχει δαμάσει η δειλία της ευγένειας.
Παρά τη συναρπαστική ομορφιά μου, υπάρχει κάτι μέσα μου που με υποτάσσει διαρκώς.
Έγινα θύμα ενός κομματιού της ψυχής μου που δεν παύει να με φρενάρει.
Μου λένε, βέβαια, πως κάποτε θα βρω τον άντρα που θα συγκινείται ακριβώς από αυτό.
Ω θεοί...
Μακάρι.
Μακάρι.
Γιατί να υποστώ ναυάγιο εξαιτίας του καλύτερου εαυτού μου;