Αφού μου το επέτρεψες

Το δωμάτιο μυρίζει Daphne Cneorum.

Η πόρνη γδύθηκε, άπλωσε στο κρεβάτι και αναστέναξε,
«Δεν θα ξανάρθεις...»

«Ναι. Η κρίση. Δεν υπάρχουν χρήματα. Κι ο κόσμος άρχισε να μιλάει.»

Σιωπή.

Εκείνη αναστενάζει

Εκείνος ρουφάει τη μυρωδιά της γυναικείας αναπνοής.
Τη φιλάει στο μάγουλο.

«Είσαι απαλός σαν μετάξι. Κρίμα που θα χαθείς. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αυτό σκέφτομαι. Βλέπεις; Κι εγώ μπορώ να σκέφτομαι.
Χαμογέλασε αμυδρά και συνέχισε,
«Σκέφτομαι... τότε που μια φορά μου είπες "Καρολίν νυστάζεις, κοιμήσου... δεν είναι τρυφερό αυτό; Και μετά κοιμήθηκα... δεν το ήθελα, αλλά κοιμήθηκα αφού μου το επέτρεψες»

Η Καρολίν αναστέναξε
«Θέλω ακόμα να σου πω..»

«Τι;»

«Τίποτα... νιώθω να στεγνώνω...»

Το δωμάτιο μυρίζει Daphne Cneorum.

Σηκώθηκε, άνοιξε τις περσίδες και το πρωινό χύθηκε μέσα σαν καταρράκτης.

«Κάνε σκοτάδι», είπε εκείνος.

Εκείνη κατέβασε πάλι τις περσίδες, ξάπλωσε και ψιθύρισε:
«Είχα έναν φίλο... η καρδιά μου πονάει τόσο.....
Και αποκοιμήθηκε.

Εκείνος την κοίταξε.
«Κοιμήσου, Κυματοθραύστη... ανοίγουμε τις πύλες της φιλίας και το φως χύνεται μέσα στις καρδιές σαν καταρράκτης. Ύστερα φεύγουμε και λέμε... έτσι είναι η ζωή. Αυτά τα γαμημένα άλλοθι...»

Το δωμάτιο μύριζε Daphne Cneorum.
Η φτωχή ψυχή κοιμόταν.

Κοιμήσου, Κυματοθραύστη.
Κοιμήσου.