Μια υπέροχη στραβωμάρα

Ήμουν πέντε χρονών όταν φόρεσα γυαλιά.
Επιτέλους έβλεπα.
Και ήθελα να τα βλέπω όλα.

Στα δεκαεπτά μου φορούσα ακόμη γυαλιά, 

αλλά πια έβλεπα και πράγματα που δεν ήθελα να βλέπω.
Η όραση είχε γίνει ευλογία και κατάρα μαζί.
Δώρο και βάρος.

Κι όμως, τα γυαλιά ήταν το μαγικό ραβδί μου.
Όταν ήθελα, τα φορούσα και έβλεπα καθαρά.
Όταν δεν ήθελα, τα έβγαζα και βυθιζόμουν σε μια γλυκιά θολούρα.

Και αναρωτιόμουν
πώς αντέχουν οι άνθρωποι να τα βλέπουν όλα τόσο καθαρά, κάθε στιγμή;

Και μήπως αυτή η αδιάκοπη καθαρή ματιά στη λεγόμενη «πραγματικότητα» τυφλώνει τελικά το εσωτερικό, υπερβατικό μας μάτι;

Τώρα που βγάζω τα δικά μου χρήματα, αγόρασα γυαλιά με σκελετό χελώνας και μεγάλους, ποιοτικούς φακούς.
Επιδεικτικούς.
Τώρα, όταν θέλω, βλέπω ακόμη πιο καθαρά.
Κι όταν δεν θέλω, επιστρέφω στην υπέροχη στραβωμάρα μου.

Και οι αετομάτηδες σκάνε από τη ζήλια τους όταν βλέπουν τα μαγικά μου γυαλιά με τον σκελετό χελώνας.
Αλλά εγώ τα βγάζω.
Και δεν βλέπω ούτε εκείνους ούτε τη ζήλια τους.