Μυρίζω, άρα υπάρχω

Η γυναίκα έχει την ιδιότητα να απορροφά τις μυρωδιές του περιβάλλοντός της.

Στο κομμωτήριο μυρίζει χημικά.
Στον κήπο μυρίζει βότανα και χώμα.
Στο λιβάδι, σανό.
Και στον στάβλο — ευλογημένη κοπριά.

Αυτό είναι καλό και κακό μαζί.

Διότι όπως απορροφά τη μυρωδιά του κήπου της,
έτσι απορροφά και τη μυρωδιά του άντρα της.

Το ψέμα έχει μυρωδιά.
Η ματαιοδοξία επίσης.
Και η απογοήτευση αφήνει πάντοτε μια ελαφρά μπίχλα στο δέρμα.

Ο κακός άντρας βρομάει.

Σε καλό άντρα δεν μυρίζει ποτέ η γυναίκα.
Λόγω μιας αορίστου ψυχικής συνάφειας εκείνος κρατά πάντοτε μια απόσταση σεβασμού.

Όχι στο σεξ.


Γι’ αυτό οι πολύτιμες γυναίκες θα έπρεπε να επισκέπτονται συχνά τη φύση
ή να μένουν στην ιερή μοναξιά του δωματίου τους.

Τα καλά βιβλία δεν βρομάνε.
Ούτε η καλή μουσική.
Ούτε η γυμναστική.
Ούτε η καθαρή τροφή.

Αυτά τα πράγματα διαθέτουν φίλτρα.
Τα άλλα, όχι