Ποιητής είναι κάποιος που μπορεί ακόμη να κλαίει
όταν όλες οι άλλες καρδιές έχουν ήδη στεγνώσει.

Κάποιος που αγαπά τη μικρή Σοφία
τόσο τρυφερά όσο την αγαπά ο παππούς της.
Ίσως και περισσότερο.

Κάποιος που πιάνει μια χαμένη νυχτοπεταλούδα
και τη μεταφέρει πάνω στο μοναδικό λιγούστρο της γειτονιάς.

Κάποιος που βγάζει προσεκτικά
τον γυμνοσάλιαγκα από το μονοπάτι
και τον αφήνει στην ασφάλεια των θάμνων.

Κάποιος που αγοράζει λουλούδια για την αγαπημένη του
με χρήματα που χρειάζεται ο ίδιος για να φάει.

Κάποιος που αγγίζει ένα αγαπημένο χέρι
και νιώθει για μια στιγμή
όλον τον παράδεισο επάνω στη γη.

Κάποιος που υποφέρει
και όλοι γύρω του λένε:
«Μα τι του λείπει;»

Κάποιος που σκουπίζει πρώτα τη δική του αυλή.

Ένα τρυφερό βομβαρδιστικό.

Κάποιος που όλοι περιγελούν
και που ξαφνικά μας λείπει
όταν δεν υπάρχει πια.