Ο φίλος

Ο φίλος αντιλαμβάνεται ό,τι σκέφτομαι, ό,τι νιώθω, ό,τι λέω -
με τις πιο αγνές προθέσεις.
Χωρίς παγίδες.
Ακούει με δυο αυτιά τις συμφωνίες
και με ένα τις παραφωνίες του φίλου
έτσι, επειδή δεν μπορεί αλλιώς.

Ο φίλος βλέπει το καϊμάκι
και δεν διαμαρτύρεται για το νερουλό ζουμί από κάτω.
Ξέρει πως το καϊμάκι
δεν φτάνει ποτέ ως τον πάτο.

Ο φίλος μας ερμηνεύει
σύμφωνα με τα ιδανικά που κρύβουμε μέσα μας -
όχι με τις καθημερινές μας αδυναμίες.

Είναι ο ευγενής εξερευνητής
του αληθινού μας όντος.

Καταλαβαίνει την αδυναμία μας,
εκτιμά τη δύναμή μας.

Είναι μαζί μας
όπως ο γνώστης των αλόγων:
αναγνωρίζει την ιδιορρυθμία
και δεν απαιτεί το αδύνατο.

Αυτή την αγαθότητα των νεύρων
τη λέμε φιλία.

Η αιώνια.
Η πολύτιμη.

Η χάρη -
που τη φυλάμε ακόμη και για τους νεκρούς.
Γιατί όταν πεθαίνει ο «ανεπαρκής»,
συνερχόμαστε.
Τότε θυμόμαστε την αξία του.
Τότε μπαίνουμε βαθιά μέσα στο ον του.

Γιατί η ζωντάνια του -
που μας εμπόδιζε να τον αναγνωρίσουμε -
δεν μας εμποδίζει πια.

Όσο ζούσε,
είχε την αναίδεια
να σκέφτεται και να νιώθει
διαφορετικά από εμάς.