Η θεά των πορτοκαλιών

Έτσι ζούσε, όταν άρχισε να ζει -
η θεά των πορτοκαλιών.

Από λαχτάρες ζούσε,
κι από τις σπίθες παθιασμένων ματιών.
Από θυμίαμα,
κι από τους ψαλμούς μεθυσμένων καρδιών.

Από φλόγες ζούσε -
τη φωτιά και τα λόγια των τρελών ερώτων.
Και από την καταστροφή.

Ό,τι της πρόσφεραν
το δεχόταν με ευγνωμοσύνη
και χάριζε το αστραφτερό της γέλιο.

Έτσι μεγάλωνε -
εκπέμποντας γλυκό φθινοπωρινό φως,
απαλή ανοιξιάτικη ζέστη,
και άγρια καλοκαιρινή κάψα
από τα μυστήρια του ηλιακού της συστήματος.

Ώσπου μια μέρα
αποσύρθηκε στον χειμώνα της.

Κι εκεί, πια,
απολάμβανε τις λαμπερές ακτίνες
του δικού της χειμερινού ήλιου.

Και η θεά των πορτοκαλιών έζησε καλά -
μα εμείς καλύτερα.