Μμμμ, μυρίζει καπνός...

Πάμε εξοχή μετά από πολύ καιρό.

Ξυπνώ στις 6 το πρωί - δεν κοιμάμαι βαθιά από την αναστάτωση.
Θα πάρω το πρωινό μου στο τρένο, λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνηθίζω, παρ’ όλο που δεν πεινώ από την ταραχή.
Άλλοι λένε πως η χαρά σε χορταίνει, άλλοι πως σε ξελιγώνει.
Θεέ, οι φύσεις των ανθρώπων είναι τόσο διαφορετικές.
Γράφω μια κάρτα για τη φίλη μου, που ζει δύο τετράγωνα παραπέρα, και θα τη στείλω όταν φτάσω στον προορισμό μου: «Hi, πολλά φιλιά από τον σταθμό Ν…, πάντα δική σου…».

Όμως έχω κι άλλες ανησυχίες.
Τα πήρα όλα;
Πήρα κόκα-κόλα;
Μπισκότα;
Το μπουκαλάκι με τη χλωρίνη;
Τα μωρομάντηλα;

Ναι, εγωίστρια, τα πήρες όλα… δεν θα σου λείψει τίποτε.

Μμμμ, μυρίζει καπνός…
Η ατμομηχανή αναστενάζει σαν μυθικό τέρας…
Όχι, δεν είναι αυτή, δεν έρχεται ακόμη…
Μα πού είναι το τρένο μου;

Μυρίζει ξένα τρένα, λοιπόν… κι όμως είναι σαν να είναι το δικό μου…
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που φεύγουν για άλλες εξοχές.
Χαίρομαι μαζί τους, μυρίζοντας τον καπνό της μηχανής τους…
Εκείνοι θα μυρίσουν τον καπνό της δικής μου ατμομηχανής στις 8:30 ακριβώς.

Τώρα έρχεται η δική μου…

Εεεεε, το βαγόνι μου!

Μυρίζει καπνός…
Όμως, έξω από τον ζοφερό σταθμό, ευωδιάζει ήδη ο αέρας των λόφων…
Άνα Ζουμάνη