Πώς θα ήταν σήμερα η Ντουμπουντίνα; Πόσο ψηλή; Πόσο όμορφη;
Αυτές οι ερωτήσεις καίνε στην καρδιά εκείνων που την έχασαν.
Θα ήταν τώρα μια δεκαεπτάχρονη κόρη. Μια κόρη μέσα στο σπίτι.
Και η μαμά δεν θα ένιωθε πια τόσο συχνά εκείνο το ακατονόμαστο συναίσθημα της ξαφνικής απώλειας, όπως τότε στον δρόμο, όταν η μικρή Ντουμπουντίνα χανόταν από τα μάτια της.
Δεν θα έκανε πια τόσες φάρσες. Όχι στα δεκαεπτά.
Φάρσες που τόσο της άρεσε να σκαρώνει για να τρομάζει τη μαμά της.
Δεν θα εξαφανιζόταν ξαφνικά - «πάει, χάθηκε το παιδί» -
την ώρα που η μαμά και η θεία Λίλη είχαν, για άλλη μια φορά, την έντονη συζήτησή τους.
(Και τότε η πανικόβλητη θεία Λίλη την ανακαλύπτει ξαφνικά, τρέχει στην άλλη μεριά του δρόμου -
και η Ντουμπουντίνα θυμώνει, μαλώνει μαζί της, γιατί πρόδωσε τη φάρσα και χάλασε το παιχνίδι.)
Η Ντουμπουντίνα δεν θα έκανε πια φάρσες. Θα ήταν δεκαεπτά.
Όμως η μικρή Παρλαπιπίτσα πέρασε σε άλλον δρόμο.
Και κρύφτηκε.
Κρύφτηκε τόσο καλά,
που τα αιωνίως ανήσυχα μάτια της μητέρας της
δεν τη βρίσκουν πια.
Άνα Ζουμάνη -Ελλεβόρα
0 Σχόλια