Η ιεραρχία της ευτυχίας

Αν υπάρχει ευτυχία στον κόσμο, τη ζουν οι κύκνοι - τα θεία πλάσματα των λιμνών.

Απολαμβάνουν τον ανθρώπινο πολιτισμό στην πιο τρυφερή του εκδοχή - προστασία και ελευθερία. Τον χειμώνα τους ταΐζουν οι Δήμοι και το φθινόπωρο πετούν πάνω από τις λίμνες, τραγουδώντας και χτυπώντας τα φτερά τους. Τα μικρά τους τα λατρεύουμε όλοι.

Χωρίς καμία χρησιμότητα, χαίρουν θαυμασμού και φροντίδας. Κανείς δεν τους κυνηγά και κανείς δεν τους τρώει - λένε πως το κρέας τους είναι άγευστο.
Ούτε νεκρούς δεν τους ξεριζώνουν τα πούπουλα για να τα εκμεταλλευτούν. 
Ενώ η χήνα, μόνο επειδή έχει λίγο πιο κοντό λαιμό… άστο.
Οι κύκνοι είναι οι αγαπημένοι των ανθρώπων. Τα σώματά τους γλιστρούν σαν χιονονιφάδες στα νερά, συγκινώντας ποιητές και περιπατητές.
Πρόσφατα μόνο, ένας νεαρός κωπηλάτης σκότωσε κατά λάθος έναν κύκνο με το κουπί του, επειδή είχε επιτεθεί στη βάρκα.
Όμως ακόμη κι εκείνος πέθανε ηρωικά, υπερασπιζόμενος κάτι που μόνο εκείνος ήξερε.

Ένα ακόμη ευτυχισμένο πλάσμα είναι ο λευκός Άραβας επιβήτορας, ο ευνοημένος Αλή Μεχμέτ.
Οι ζωτικές του δυνάμεις προστατεύονται για να μένουν ακέραιες - αφιερωμένες στις φοράδες του.
Γύρω του υποφέρουν ζώα κάθε είδους, αλλά εκείνος θαυμάζεται και φροντίζεται σαν εκλεκτός θεός της σάρκας. Και στο τέλος, του προσφέρουν το τελευταίο του ψωμί, μέχρι να κλείσει ήρεμα τα μάτια του.

Στους προνομιούχους συγκαταλέγονται και τα κυνηγόσκυλα της βίδρας - οι παθιασμένοι μισθωτοί του θανάτου.
Τα σκυλιά αμολούνται σε αγέλες για να κυνηγούν βίδρες. Δεν φοβούνται, απλώς μισούν. Οι βίδρες δεν τα πείραξαν ποτέ. Τις μισούν επειδή υπάρχουν.
Στα κοφτερά δόντια της βίδρας βρίσκουν λαγνεία και έχουν μία μόνο αποστολή, να σκοτώνουν. Και την υπηρετούν με όλη τη δύναμη που τους έδωσε η φύση.

Και οι άλλοι; Οι μη προνομιούχοι και απλώς χρήσιμοι του κόσμου;
Ξαπλώνουν στο προκρούστειο κρεβάτι της ζωής, ακρωτηριασμένοι για να χωρέσουν στις ανάγκες της ημέρας.
Ζουν και πεθαίνουν στην υπηρεσία, πενθώντας - έστω και ασυνείδητα - την καταραμένη φύση τους.