Χιόνι, μεγάλη μου αγάπη και άτυχη, δεν σε θέλω για σκι και χιονάνθρωπο, ούτε για χιονοπόλεμο. Θέλω μόνο να σε βλέπω. Να σε κοιτάζω ώρες, να σε καταπίνω με τα μάτια, να περνάς μέσα στην ψυχή μου. Να με τραβάς έξω από τον λεγόμενο αληθινό κόσμο και να με πηγαίνεις στον μαγικό κόσμο του χειμώνα, εκεί όπου κάθε δέντρο είναι μια προσωπικότητα και κάθε θάμνος, επίσης.
Σ’ αγαπώ πάνω στους ξύλινους φράχτες και τα σιδερένια κιγκλιδώματα, πάνω στις καμινάδες, παντού όπου είσαι άχρηστο για τους ανθρώπους και αδιάφορο. Σ’ αγαπώ όταν τα δέντρα σε τινάζουν από πάνω τους, όταν ο αέρας σε καρφώνει στο πρόσωπό μου, όταν γίνεσαι ζάχαρη στο φως, όταν λιώνεις στις λίμνες και πεθαίνεις ήσυχα.
Δεν θέλω τίποτε άλλο από εσένα παρά να σε βλέπω. Με αιώνια αγάπη, με αιώνιο ενθουσιασμό, με εκείνη την αιώνια μελαγχολία που αφήνει πίσω του κάθε τι όμορφο, που χάνεται.
Ελλεβόρα-Άνα Ζουμάνη Έλντεν
0 Σχόλια