Χιόνι, μεγάλη μου και άτυχη αγάπη, δεν σε θέλω για σκι και χιονάνθρωπο, ούτε για χιονοπόλεμο. Θέλω μόνο να σε βλέπω. Να σε κοιτάζω ώρες, να σε καταπίνω με τα μάτια, να περνάς μέσα στην ψυχή μου. Να με τραβάς έξω από τον δήθεν αληθινό κόσμο και να με πηγαίνεις στον μαγικό κόσμο του χειμώνα, εκεί όπου κάθε δέντρο είναι μια προσωπικότητα και κάθε θάμνος το ίδιο.
Σ’ αγαπώ στους ξύλινους φράχτες, στα σιδερένια κιγκλιδώματα, στις καμινάδες, παντού όπου για τους ανθρώπους είσαι άχρηστο και αδιάφορο. Σ’ αγαπώ όταν τα δέντρα σε τινάζουν από πάνω τους, όταν ο αέρας σε καρφώνει στο πρόσωπό μου, όταν γίνεσαι ζάχαρη στο φως, όταν λιώνεις στις λίμνες και σβήνεις ήσυχα.
Δεν θέλω τίποτε άλλο από εσένα παρά να σε βλέπω. Με αιώνια αγάπη, με ενθουσιασμό, με εκείνη τη μελαγχολία που αφήνει πίσω του κάθε τι όμορφο όταν χάνεται.
Ελλεβόρα-Άνα Ζουμάνη Έλντεν
0 Σχόλια