Gustaf Fjæstad. Ο ρομαντισμός του χειμερινού τοπίου

Μια ένδειξη ότι υπήρξε πράγματι πρόοδος στην ανθρωπότητα μετά τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα
είναι η ανακάλυψη του ρομαντισμού του χειμερινού τοπίου.
Ο Σουηδός ζωγράφος Gustaf Fjæstad, για παράδειγμα, ζωγράφισε αληθινά «ψυχογραφήματα» του χειμώνα. Τον απέδωσε όπως κανείς πριν από αυτόν.
Επειδή τον αγαπούσε.
Μόνο μάτια που αγαπούν μπορούν να δουν τόση κρυμμένη ομορφιά, τόση ποίηση, τόση μελαγχολία και τόση αισιοδοξία στο χιόνι... όπως στο πρόσωπο ενός πολυαγαπημένου ανθρώπου.
Η ποίηση του χειμερινού τοπίου, που παλαιότερα άγγιζε λίγους ονειρευτές, αργότερα εισέβαλε με ορμή στον κόσμο ως «αθλητική ψυχαγωγία» και άρχισε να γεμίζει με ζωτική ενέργεια την κουρασμένη ανθρωπότητα.
Το χειμερινό σπορ έχει και τα κακά του, όπως όλα τα καλά πράγματα, όμως είναι ίσως ο πιο άμεσος διαμεσολαβητής, ανάμεσα στον εργαζόμενο άνθρωπο και στο χειμωνιάτικο μεγαλείο του Θεού.
Μερικές φορές βλέπεις μορφές εκεί ψηλά, σαν να βγήκαν από μυθολογικά βιβλία. 
Παρατηρείς να «ψάχνουν τον κίνδυνο» στα βάθη και στα ύψη των παγωμένων βουνών.
Γυναίκες περνούν σαν ιπτάμενοι άγγελοι, απορροφώντας και αποθηκεύοντας δύναμη για τις ερχόμενες γενιές.

Πιστεύω πως όλες οι προσπάθειες των νέων φιλοσόφων να αναζωογονήσουν την ανθρωπότητα
ωχριούν μπροστά στον πρωτόγονο αέρα μιας χειμερινής ημέρας.