Τελικά κρίνω τους ανθρώπους από τα μικρά πράγματα. Δεν μπορώ να περιμένω τα «μεγάλα γεγονότα» στη ζωή τους, γιατί μπορεί να μην έρθουν ποτέ. Την αλυσίδα στο λαιμό του, την ομπρέλα του - έχει ή δεν έχει; Το ύφασμα του παντελονιού του, τα παπούτσια του, φοράει κάλτσες; Τι κάλτσες φοράει; Τη φυσική του κατάσταση, τον σκύλο που επέλεξε, χιλιάδες μικροπράγματα - ως το πρώτο κουμπί του πουκαμίσου του. Όλα αυτά συνθέτουν ένα πορτρέτο. Ο άνθρωπος αποκαλύπτεται.
Το ότι κάποιος μας απάτησε ή μας εξαπάτησε δεν έχει τόση σημασία - η ζωή θα τον τιμωρήσει ούτως ή άλλως, αναπόφευκτα. Όμως το πυρομανές του βλέμμα που ανήσυχα τρέχει πέρα δώθε; Πώς το αντιμετωπίζεις;
Μπορώ να αντιμετωπίσω εκείνον που με πρόδωσε, μπορώ να το χειριστώ· όμως εκείνον που θα με προδώσει; Η ολοκλήρωση είναι ευάλωτη, η προσδοκία ανίκητη.
Ως εκ τούτου παρατηρώ τα μικρά πράγματα - μαργαριτάρια της ψυχής που κυλούν κάτω από το τραπέζι, εκεί όπου οι περισσότεροι δεν τα αντιλαμβάνονται.
Τα μεγάλα γεγονότα της ζωής δεν έχουν ουσιαστικό νόημα, δεν μας λένε τίποτα καινούριο για τον άνθρωπο. Το πολύ πολύ να επιβεβαιώσουν ό,τι ήδη μας έμαθαν τα μικρά. Διότι στη μεγάλη ανάγκη οι περισσότεροι λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, λίγο ή πολύ.
Ποιο μήλο θα διαλέξει για σένα από τα εκατό; Το μήλο που θα επιλέξει λέει περισσότερα για την ποιότητα του έρωτά του απ’ ό,τι λένε εκατομμύρια ερωτικά παραληρήματα. Η αισθητική και η κατανόηση συνθέτουν την ιερή συγχορδία της αγάπης.
Το τσίριγμα του ποντικιού στη φάκα είναι ένα τρομερά τραγικό γεγονός, όμως ακόμα πιο φρικιαστικό είναι το μικρό κουνέλι στη φωλιά της αλεπούς. Τα αλεπουδάκια το ροκανίζουν σιγά σιγά, μέρα και νύχτα, ζωντανό.
Αυτές είναι οι τραγωδίες της ύπαρξης. Στα μικρά πράγματα όμως;
.jpg
)
0 Σχόλια