Είμαι αλκοολική

....Ή μάλλον, είμαι αντί-αλκοολική.

Είμαι αντί-αλκοολική, αλλά με βάση μια σκέψη - εμπνευσμένη από τον Τολστόι:
«Αν κάποτε οι άνθρωποι γίνουν τόσο υγιείς και τόσο σοφοί, ώστε να ζουν αναγνωρίζοντας το δίκαιο και το άδικο, τότε -και με ιδιοφυή νηφαλιότητα- θα αποβάλουν το αλκοόλ από τη ζωή τους».
Το αλκοόλ ως αναισθητικό, για να μη νιώθουμε πόσο απέχουμε από τα ιδανικά μας. Για να μην απελπιστούμε πρόωρα.
Το αλκοόλ αναβάλλει την απόφαση της αυτοκτονίας.
Τα περιττά χρήματα που ξοδέψαμε, ο εραστής που παίρνουμε στην αγκαλιά μας χωρίς να τον ποθούμε, η ώρα που κλέβουμε από τον αναγκαίο ύπνο μας, η περιττή τροφή που καταναλώσαμε - όλα εκείνα που δεν ικανοποιούν τις αληθινές ανάγκες του οργανισμού μας, πρέπει να εξαλειφθούν από τη μεταμελημένη μας μνήμη. Με αλκοόλ.

Η μελαγχολία για την άγνοιά μας, για την αδυναμία μας, για τα εγκλήματα που διαπράττουμε εις βάρος της ίδιας μας της ζωής πρέπει να εξουδετερωθεί. Με αλκοόλ.
Με λίγα ποτήρια κρασί γίνονται αδιάφορα τα χρήματα που χάσαμε άδικα, η γυναίκα που γευτήκαμε χωρίς έρωτα και όρεξη. Όλο το μαρτύριο της ύπαρξης γίνεται αδιάφορο.

Το αλκοόλ νικά την κακή μας διάθεση.
Στο γραμματοκιβώτιο περιμένουν οι λογαριασμοί. Μετά το πέμπτο ποτήρι, όμως, φτύνεις -μέσα σου, φυσικά- τη γνώμη σου στα μούτρα του διευθυντή της τράπεζας. Λαιμοτομείς τον εργοδότη σου. Εσωτερικά.

Η μπίρα νικά τις άτυχες αγάπες.
Το αλκοόλ γεμίζει το φοβερό χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Σε αυτό που θα έπρεπε να είχαμε γίνει.
Όσο μεγαλύτερο το χάσμα, τόσο περισσότερο το αλκοόλ.

Δώσε στον άνθρωπο την απασχόληση που αγαπά -πνευματική και σωματική- τον σύντροφο που του ταιριάζει, το φαγητό που χρειάζεται, την ηρεμία που δικαιούται, τα χρήματα που του ανήκουν.
Και τότε, ξαφνικά, θα νιώσει:
Άριστον μεν, ύδωρ.