Άνευ

Στην τελική, μπορείς να ζεις και χωρίς τα τσιγάρα σου. Όμως, κάπως, κάποτε, αυτά θα εκδικηθούν.
Στην τελική, μπορείς να ζήσεις και χωρίς το ουίσκι σου. Όμως, κάπως, κάποτε, κι αυτό θα εκδικηθεί.
Ποτέ δεν θα μάθεις πότε, πώς και, προπαντός, γιατί.
Μπορείς, φυσικά, να καταστείλεις τις τρέχουσες ανάγκες των νεύρων σου, εύκολα ή δύσκολα, αναλόγως. Τις συνέπειες, όμως, της καταστολής δεν μπορείς να τις προβλέψεις.
Στην εσωτερική μας δαιμόνια μηχανή είναι όλα προμελετημένα κι εμείς δεν έχουμε ιδέα τι και γιατί μας ώθησε στον εθισμό.
Για να λειτουργεί σωστά - ή απλώς για να λειτουργεί - η πολύπλοκη μηχανή μας χρειάζεται το «καύσιμό» της.
Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι το δικό μας καύσιμο θα είναι, τουλάχιστον, κάτι φυσικό.  Τα τσιγάρα, το ουίσκι, η τούρτα. Κι όχι, όπως στον χαρτοπαίκτη, το «ρίσκο», στον «Δον Χουάν», η εμμονή της κατάκτησης, στον φαφλατά, η ανεξέλεγκτη περιαυτολογία,  στον ματαιόδοξο - τον πιο ηλίθιο επί της γης - η ανάγκη να αποκτά ό,τι έχουν και ό,τι δεν έχουν οι άλλοι.
Μπορείς, όντως, στην τελική, να ζεις χωρίς το καύσιμό σου. Όμως να είσαι σε επιφυλακή όσον αφορά το νευρικό σου σύστημα.
Υπάρχουν άπειροι δρόμοι για να πάρεις τον λάθος.