2077

Φίλε, σκέψου το έτος 2077.
Ένας αριθμός όπως όλοι οι άλλοι.
Το ημερολόγιο θα γράφει: 12 Ιουνίου 2077.
Μια μέρα όπως όλες οι άλλες.

Οι άνθρωποι θα τρέχουν στις δουλειές τους.
Τα κορίτσια και τ' αγόρια θα φλερτάρουν.
Οι κυρίες και οι κύριοι θα χαιρετιούνται ευγενικά.
Τα σκυλιά θα γαυγίζουν.
Οι γάτες θα νιαουρίζουν.
Τα πουλιά θα κελαηδούν.
Κάποια σύννεφα θα περνούν και θα διαλύονται στον ουρανό.

Κι εσύ;
Εσύ δεν θα υπάρχεις πια.
Και τι έγινε;
Τίποτα.
Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει.
Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει.

Όλοι το ξέρουμε πως κανείς δεν ζει αιώνια.

Θα μπορούσα να σου περιγράψω τις ανησυχίες των ανθρώπων του 2077.
Μα δεν έχουν σημασία.
Τίποτα πια δεν θα σε αφορά.
Μόνο το μακρινό βουητό της ανθρωπότητας θα φτάνει ως το άλσος σου,
εκεί όπου υψώνονται σκοτεινά τα κυπαρίσσια.

Γι' αυτό σκέψου, φίλε
Αφού ο θάνατος είναι η μόνη βεβαιότητα της ζωής και έχουμε μπροστά μας έναν αριθμό αδιαμφισβήτητο και αδιαπραγμάτευτο, μήπως μπορείς σήμερα - και όχι αύριο - να γίνεις λίγο πιο δίκαιος, λίγο πιο τρυφερός, λίγο πιο ειλικρινής, λίγο πιο συνεπής και - γιατί όχι; - λίγο πιο γενναιόδωρος;

Ε; Τι λες...