Καρπουζάδες και Καλουπατζήδες

Η δημιουργία είναι μια έννοια βαθιά παρεξηγημένη - σήμερα όσο και πάντα.

Λέμε πως δημιουργός είναι ο Pablo Picasso, δημιουργός ο Wolfgang Amadeus Mozart, δημιουργός ο Gustave Eiffel, δημιουργός ο Nikos Kazantzakis, δημιουργός και η Pina Bausch.
Και συχνά, όσο πιο βαριά γεμίζει η τσέπη του δημιουργού, τόσο πιο μεγαλοπρεπείς βαφτίζονται οι δημιουργίες του.
Όλοι μιλούν για τις «τέχνες».
Κυρίως για τους επιφανείς.
Η τέχνη έτσι, η τέχνη αλλιώς.
Και η δοξολογία των ονομάτων δεν σταματά.

Κι όμως, δημιουργός μπορεί να είναι ο καθένας, στο κάθε τι.
Ένας καρπουζάς μπορεί να είναι δημιουργός - εκείνος που «ακούει» το καρπούζι του, που το ζυγίζει με το αυτί και το μάτι, που ξέρει να μετρά τη ζάχαρη του καρπού που ο ίδιος καλλιέργησε.
«Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω».

Ένας καστανάς μπορεί να είναι δημιουργός, όταν νιώθει τα κάστανα στα χέρια του και γνωρίζει τη στιγμή που μέσα τους έγιναν χρυσοκίτρινα, χωρίς καμμένα σημεία.

Ένας μπάρμαν που ανακατεύει τα ποτά του με ακρίβεια και ρυθμό.

Ένα αγκαθόμαλλο κυνηγόσκυλο που ξέρει το μονοπάτι του θηράματος.

Μια σιδερώστρα πουκαμίσων.
Μια καθαρίστρια.
Ένα γκαρσόν.
Ένας μάγειρας.
Μια γραμματέας.

Όλοι όσοι κάνουν τη δουλειά τους καλά είναι δημιουργοί.

Κάτω οι φίρμες.

Ζήτω όλοι εκείνοι οι άγνωστοι που τραγουδούν θεϊκά ενώ σφουγγαρίζουν, που χορεύουν σιδερώνοντας πουκάμισα, χωρίς να έχουν ποτέ τραγουδήσει στην Vienna State Opera ούτε να έχουν εμφανιστεί στο Odeon of Herodes Atticus.

Ζήτω οι υφάντριες, οι πλέχτρες, οι κεντήστρες.

Οι καρπουζάδες και οι καστανάδες.

Οι εραστές και οι ερωμένες που κάνουν τους συντρόφους τους να μουγκρίζουν από απόλαυση.

Ζήτω η σπιτική βιοτεχνία.

Γιατί ο δημιουργός είναι δημιουργός - όποια κι αν είναι η τέχνη του.

«Καλή τέχνη;»

Όχι!

Τέχνη αληθινή!