Η προβλήτα

Αγαπώ τις ξύλινες προβλήτες στις λίμνες - τις γκριζωπές παλιές και τις χρωματιστές καινούριες.
Τα ξύλα μυρίζουν υπέροχα από την ηλιοθεραπεία και τα εγκαύματα πολλών χρόνων.
Στο νερό, γύρω από τους χοντρούς πασσάλους, κολυμπούν μικρά ψάρια.
Ξαφνικά εκσφενδονίζονται σαν βέλη πέρα δώθε, ξαφνικά συγκεντρώνονται σ’ ένα σημείο, ξαφνικά διαλύονται και εξαφανίζονται.
Το νερό μυρίζει ωραία κάτω από την προβλήτα - σαν το δέρμα φρέσκου ψαριού.

Όταν αποπλέει το σκάφος, σείονται οι πάσσαλοι και η προβλήτα συγκεντρώνει όλη τη δύναμή της για ν’ αντέξει την εκτόνωση.
Ο κινητήρας του ατμόπλοιου με τους κόκκινους τροχούς δίνει σκληρή μάχη με την πεισματάρα δύναμη της προβλήτας, που δεν υποτάσσεται αλλά αντιστέκεται και τρέμει από εσωτερική ένταση.
Επιτέλους νικά.
Το πλοίο χαλαρώνει και απομακρύνεται.

Ώρες ολόκληρες ψήνεται η προβλήτα στον ήλιο - μονάχη, ξεχασμένη.
Και ξαφνικά συγκεντρώνονται αναστατωμένοι άνθρωποι με φωτεινά ρούχα και περιμένουν.

«Μη σκύβετε!», φωνάζουν οι γονείς και κοιτάζουν με καχυποψία την επικίνδυνη προβλήτα.
Και θέλεις να φωνάξεις:
«Σιγά!
Κάπου παραπέρα θα σκύβουν δυο ερωτευμένοι όσο μπορούν πάνω από το κιγκλίδωμα.»

Στην προβλήτα κάποιοι - ιδίως τα παιδιά - βασανίζουν μικρά ψάρια.
Τα πιάνουν, τα πετούν στο ξύλο και παρακολουθούν τον χορό του θανάτου τους.
Εντάξει, δεν είναι ευχάριστο.
Όμως λιγότερο ευχάριστο είναι να σκίζεσαι από τα δόντια μιας τούρνας.
Άλλωστε ποιος πεθαίνει χαρούμενος;

Κατά καιρούς, στις αποβάθρες μαζεύονται επιτροπές και προεδρεία ιστιοπλόων.
Ρεγκάτα.
Ώρες ολόκληρες κοιτάζουν με τα κυάλια τους κάποιο μυστηριώδες σημείο έξω στη λίμνη και κανείς από τους υπόλοιπους παρευρισκομένους δεν ξέρει τι βλέπουν και τι συμβαίνει.
Παρ’ όλα αυτά είναι όλοι ενθουσιασμένοι.
Εδώ κι εκεί πέφτει ένας τεχνικός όρος, ξαφνικά κάποιοι φωνάζουν «Ζήτω!» και κρατούν σημειώσεις.

Η προβλήτα υψώνεται σαν τον λόφο του στρατηγού που παρακολουθεί με τα κυάλια την έκβαση της μάχης.
Και τότε είναι γεμάτη ζωή.

Αργότερα ξαπλώνει σαν σκοτεινό τέρας στη φεγγαρόλουστη νύχτα - μαύρη και ζοφερή πάνω από τη μολυβδένια λίμνη.

Αγαπώ τις ξύλινες προβλήτες στις λίμνες και στις θάλασσες - τις γκριζόμαυρες παλιές και τις χρωματιστές καινούριες.

Είναι σύμβολα ελευθερίας και μυρίζουν υπέροχα από τα εγκαύματα πολλών χρόνων.
Άνα Ζουμάνη - Ελλεβόρα