Να γίνεις πάγος

Εκείνος ξύπνησε νωρίς μέσα στο γκρίζο πρωινό.
Ένα υπέροχο κρύο τύλιγε το μικρό δωμάτιο.
Γλίστρησε προσεκτικά έξω από το βαμβακερό πάπλωμα για να μην κρυώσει η Σαρλότ 

και άναψε τη σόμπα με προσάναμμα βουτηγμένο σε ρητίνη.

Η Σαρλότ ξάπλωνε στο κρεβάτι του.
Ιερή ανάσα.

Τα ξύλα άρχισαν να καίγονται.
Έλαμπαν και έκαναν μικρές εκρήξεις.
Ύστερα σηκώθηκε μια θάλασσα φωτιάς 

και οι φλόγες άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν λαχανιασμένα σκυλιά.

χχ-τς
χ-τς
χχ-τς

Η ζέστη άπλωσε αργά στο δωμάτιο.
Ακόμη και ο τοίχος έμοιαζε να ανοίγει τους πόρους του και να ηρεμεί.

Ένας ταύρος τρώει λουλούδια και τα μετατρέπει σε δύναμη.
Και την ευγνωμοσύνη του τη λένε γυναίκα.

Όταν το δωμάτιο ζεστάθηκε αρκετά, τράβηξε απαλά το πάπλωμα 

και κοίταξε με προσοχή το «έργο τέχνης του Θεού»

- το γυναικείο σώμα.

Και τότε άρχισε να μισεί όλα εκείνα τα επικίνδυνα φαντάσματα 

που εισβάλλουν ύπουλα στην αντρική καρδιά.
Τους  Άλλους.

Όμως γιατί τους φοβάται;
Ποια ίχνη άφησαν;
Τίποτα.
Η κάθε τρίχα βρίσκεται στη θέση της 

και η τρυφερή της ωχρότητα λάμπει σαν χιόνι στα μάτια του.
Όλα όπως πρέπει.

Χα χα χα.

Άθλιες προκαταλήψεις σκλαβωμένων ψυχών.
Ο κυκλώνας των εισβολέων δεν κατάφερε να ισοπεδώσει την ανθοφόρα γη.

Σαν κρύσταλλο ξάπλωνε στο κρεβάτι του η γυναίκα.
Σαν την καρδιά μιας ιδιοφυΐας που κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει.
Έτσι είναι το σώμα της γυναίκας.
Σβήνει τα ίχνη.
Εκπέμπει ομορφιά.
Φέρνει ειρήνη.
Η ψυχή της ήταν μέσα του.

Εκείνος ήταν το σώμα της που έγινε πνεύμα.
Και εκείνη η μορφή της ψυχής του που έγινε εικόνα.

Πήγε πάλι στη σόμπα και κοίταξε τα ξύλα.
Είχαν σχεδόν καταρρεύσει μέσα τους, εξαντλημένα από την εκπληρωμένη αποστολή τους.
Όμως η ψυχή τους - η ζεστασιά - ήταν ακόμη στο δωμάτιο και το γέμιζε ζωή.

Η Σαρλότ ξάπλωνε γυμνή και ανέπνεε την ψυχή των ξύλων.

 
«Είσαι τα πάντα αυτή τη στιγμή», ένιωσε εκείνος, 

«αφού δεν είσαι παρά μόνο ομορφιά.
Θέλω να σε βάλω στον πάγο.
Να σε στήσω ανάμεσα σε τεράστιες παγοκολώνες.
Να γίνεις η ανάσα του χειμώνα.
Να παγώσει το κρύο όλα τα ιερά της θερμής σου πηγής.

Εσύ.
Τα φαντάσματα.
Η ζήλια.
Ο χρόνος.

Και όλα να γίνουν πάγος.
Μόνο εγώ να μένω ζεστός κοντά σου.
Γιατί η ομορφιά της σκέψης μου είναι η ομορφιά του σώματός σου.
Και οι γραμμές της ψυχής μου είναι οι γραμμές των άκρων σου.

Πάγος.
Ώστε να γίνεις αιώνια.
Να ανήκεις μόνο στον έναν άνθρωπο που σε αναγνώρισε θερμή - 

και σε κράτησε άφθαρτη στο μάρμαρο της σκέψης του.

Πλάσμα…»

Εκείνη όμως ξύπνησε και έκαιγε.

- Έλα…