Εσώρουχα για μια βδομάδα

Έχεις ήδη τα πρώτα συμπτώματα παράνοιας όταν παίρνεις σε ένα ημερήσιο ταξίδι εσώρουχα για μια εβδομάδα - για κάθε ενδεχόμενο.
Ο υγιής άνθρωπος δεν σκέφτεται διαρκώς τις πιθανές καταστροφές.
Ο ευαίσθητος όμως τις σκέφτεται σχεδόν όλες.
Αυτό βέβαια του κοστίζει ζωτική ενέργεια.
Η συνεχής απασχόληση με τις «μελλοντικές ταλαιπωρίες» είναι ήδη μια μορφή αρρώστιας.
Αλλά ίσως το πιο ανεπτυγμένο μυαλό να είναι αναγκαστικά λίγο παρανοϊκό.
Τα ευχάριστα γεγονότα δεν χρειάζονται πρόβλεψη. Έρχονται μόνα τους.
Οι κίνδυνοι απαιτούν φαντασία.

«Αν πατήσω τη σχάρα με το αριστερό πόδι, ίσως έχω τύχη. Δεν το πιστεύω πραγματικά - αλλά τι μου κοστίζει;»
Έτσι αρχίζουν όλα.
Μετά έρχεται η πρώτη φορά που δεν πατάς τη σχάρα - και τότε συνδέεις την πρώτη μικρή συμφορά με εκείνη την παράλειψη.
Οπότε αρχίζεις να προσέχεις σχεδόν νοσηρά την κάθε σχάρα.

Η γυναίκα που λατρεύεις φέρνει μαζί της χιλιάδες κινδύνους να τη χάσεις.
Ο άνθρωπος που δεν έγινε ποτέ λίγο παρανοϊκός για το αγαπημένο του πλάσμα, μάλλον δεν αγάπησε ποτέ πραγματικά.

Η θρησκεία επίσης μοιάζει με μια ευγενική μορφή παράνοιας.
Μια ιδανική αξιοποίηση του φόβου.
«Πρέπει να τηρώ όλο και αυστηρότερα τους κανόνες της θρησκείας», μου είπε κάποτε μια ηλικιωμένη γυναίκα. «Όσο πλησιάζει η τελευταία εξομολόγηση, τόσο περισσότερο φοβάμαι.»

Η παράνοια έχει πάντως ένα μεγάλο πλεονέκτημα: δεν κατηγορείς αργότερα τον εαυτό σου ότι δεν πρόσεξες αρκετά.
Κάτι είναι κι αυτό στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Ο ήρωας πέφτει με τα μούτρα στη ζωή.
Ο παρανοϊκός ελέγχει πρώτα αν το πάτωμα είναι ασφαλές.
Ο ένας δεν υπολογίζει τίποτε.
Ο άλλος υπολογίζει τα πάντα.
Ο ένας είναι ένας χαρούμενος χαζός.
Ο άλλος ένας δυστυχισμένος σοφός.

Αν και δεν είμαι βέβαιη πως ο σοφός μπορεί να είναι πραγματικά δυστυχισμένος.
Ούτε πως ο χαζός είναι πραγματικά ευτυχισμένος.

Η παράνοια περιέχει και την ικανότητα να προβλέπεις έναν κίνδυνο -  τον οποίο μερικές φορές μπορείς και να αποφύγεις, αν περιέχει και λίγη λογική.
Διαφορετικά μάλλον ζεις μέσα στη βολική αλλά φαινομενική ασφάλεια της «καθαρής» λογικής.