Τα πάντα υπερβολικά

Ένα αλλήθωρο, χλωμό κορίτσι κι ένας τεράστιος μαύρος άντρας κάθονται μαζί στο κουκλοθέατρο, δίπλα δίπλα.

«Μια μικρή ρομαντική…», σκέφτεται ο ανήσυχος πατέρας της.

(Επικεφαλίδες φρίκης στις εφημερίδες: «Τεράστιος μαύρος με μικρό λευκό κορίτσι… Τον έπιασαν, τον περιέλουσαν με πετρέλαιο, τον έκαιγαν δύο ώρες… έγινε κάρβουνο…»)

Κάθονται μαζί στην πρώτη σειρά.
Κάτι μαγνητικό υπάρχει ανάμεσά τους. Κάτι ενστικτώδες. Ένας μικρός κόσμος συμπάθειας.
Συμπυκνωμένα ρεύματα αγάπης της φύσης.
Η ψυχή του παιδιού και ο νωτιαίος μυελός του πρωτόγονου.

(Οι εφημερίδες υπερβάλλουν. Πάντα υπερβάλλουν οι εφημερίδες. Αλλά και η ίδια η φύση είναι υπερβολική. Η καταιγίδα. Ο κεραυνός. Το ηφαίστειο. Ο έρωτας. Το τροπικό δάσος. Οι πορείες της ρέγγας. Τα άλματα της πέστροφας. Τα πάντα.)

«Αυτή είναι αρκούδα», λέει το αλλήθωρο, χλωμό κορίτσι. «Αρκούδα.»

«Dhali…», λέει ο μαύρος άντρας.

«Dhali…», λέει το κορίτσι.

Πόσο κοντά ήρθαν ήδη ο ένας στον άλλον;

Dhali - αρκούδα.
Αρκούδα - dhali.

Μια κοινή γλώσσα μιλούν ήδη.