Αδέξιοι άνθρωποι

Το πάρκο ξεχείλιζε από λευκά και κόκκινα τριαντάφυλλα.
Κάπως στριμωγμένα ήταν - σαν φλαμίνγκο στις όχθες αλμυρής λίμνης.
Ανάμεσά τους διακρίνονταν φιδίσια ψηφιδωτά μονοπάτια με κοκκινωπή άμμο.
Πάνω στην άμμο περιφέρονταν περήφανα εκατοντάδες ροδόλευκα φλαμίνγκο με λεπτά αριστοκρατικά πόδια.
Κάπως στριμωγμένα κι αυτά.
Σαν κολχικά σε υγρό λιβάδι.
Ανάμεσα στα φλαμίνγκο βολτάριζαν αμήχανα οι επισκέπτες, 

προσέχοντας να μην πατήσουν κατά λάθος κάποιο πουλί και το πληγώσουν.

Όλο αυτό ήταν καπρίτσιο του ανάπηρου κόμη Σαμοράτουι, 

που παρακολουθούσε τα «γεγονότα» από το ψηλότερο παράθυρο του κάστρου του.

- Έχει κάποιον σκοπό η παράσταση, Υψηλότατε;

- Μπα. Απλώς μου αρέσει να βλέπω των ανθρώπων το αδέξιο περπάτημα.