Λαχταρώντας τον εαυτό μας

Μεγάλη Εβδομάδα

Μια γυναίκα κι ένας άντρας κάθονται σε ένα παγκάκι από γυαλισμένο γρανίτη, κάτω από ένα καταπράσινο πλατάνι.

- Τι είσαι; τον ρώτησε η χλωμή γυναίκα. Πιστός ή άπιστος;

- Αυτό με τη θρησκεία είναι πολύ απλό, είπε εκείνος.

- Απλό;

- Ναι. Είμαι ένθεος και άθεος ταυτόχρονα.

- Αυτό δεν είναι καθόλου απλό, απάντησε εκείνη. Πιστεύεις στον Θεό;

- Ναι. Το σύνολο των δυνάμεων από τις οποίες δημιουργήθηκε η ζωή είναι ο Θεός.
Συνεπώς, ο Θεός είναι ο Πατέρας.
Το σύνολο των επιδράσεων αυτών των δυνάμεων ήταν ανέκαθεν στα χέρια Του, γιατί οι ίδιες οι δυνάμεις έφεραν μέσα τους τον νόμο της εξέλιξης.
Ό,τι πρόκειται να συμβεί είναι προκαθορισμένο από τον Θεό.
Εκείνος γνωρίζει τι ήταν και τι είναι, γιατί είναι το παρελθόν και το μέλλον.
Άνθρακας, υδρογόνο και άζωτο γνωρίζουν τα τριαντάφυλλα...
Η ύψιστη εκδήλωση αυτών των ενεργών δυνάμεων, το ανώτερο οργανικό τους αποτέλεσμα, είναι ο άνθρωπος: «Ιησούς Χριστός».
Γι’ αυτό ο Ιησούς είναι ο «αληθινός γιος του Θεού» - ο γιος όλων των δυνάμεων από τις οποίες δημιουργήθηκε.
Εμείς, οι υπόλοιποι, είμαστε εξελισσόμενοι ενδιάμεσοι κρίκοι.
Ο Ιησούς είναι -σωματικά, ψυχικά και πνευματικά- το ανώτερο ιδανικό που κατόρθωσαν να εκφράσουν αυτές οι δυνάμεις στον ατέλειωτο δρόμο της δημιουργικότητάς τους.
Οι δυνάμεις αυτές ρέουν ακατάπαυστα στον κόσμο και τον οδηγούν προς τη λύτρωση, προς την απόλυτη ειρήνη.
Το ταξίδι ολοκληρώνεται - ο Γιος επιστρέφει στον Πατέρα.

Ησυχία.
Ο απογευματινός αέρας τραγουδά μέσα από τα φύλλα του πλατάνου.

- Η θρησκεία δεν είναι πίστη, γυναίκα - η θρησκεία είναι ερμηνεία.

- Αυτό δεν το κατάλαβα, είπε η γυναίκα.

Εκείνος σηκώθηκε και, περπατώντας πέρα δώθε, άρχισε να μιλά:

- Η θρησκεία δεν είναι κάτι που εισβάλλει στους ανθρώπους απ’ έξω, γυναίκα. Η θρησκεία αναβλύζει από το βαθύτερο επίπεδο του ανθρώπινου οργανισμού. Είναι το άνθος του ανθρώπινου πνεύματος.
Με προφητική ιδιοφυΐα, η ανθρωπότητα γεννά το δικό της ιδανικό - αυτό που της είναι πιο κοντινό.
Και το αγαπά όπως αγαπά τον εαυτό της. Περιμένει με λαχτάρα τον Ιησού, τον άνθρωπο που θα έρθει. Είναι η λαχτάρα του φύτρου για το άνθος του, για την ολοκλήρωσή του.
Νοσταλγεί το ίδιο της το ταξίδι.
Οι αρχαίοι θεοί των Ελλήνων ήταν η ανώτερη δυνατή εξέλιξη του Έλληνα ανθρώπου.
Έτσι και ο Ιησούς είναι η ανώτερη εξέλιξη του χριστιανικού ανθρώπου.
Είναι το ιδανικό που γεννήθηκε από ένα εσωτερικό μυστήριο εξέλιξης, και ο άνθρωπος το προέβαλε έξω — στο απέραντο, ατέλειωτο ζαφείρι — σβήνοντας τα ίχνη του.
Το τοποθέτησε τόσο μακριά, ώστε να έχει τον χρόνο που χρειάζεται για να το αναζητήσει και να το φτάσει.
Η αγάπη μας για τους αρχαίους θεούς και για τον Ιησού, η λαχτάρα μας, είναι στην ουσία αγάπη και λαχτάρα για τον ίδιο μας τον εαυτό - για το αληθινό, αγνό μας Είναι.
Λαχταρούμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι.
Η ταύτισή μας με το ιδανικό μας είναι η ανάσταση - η ανάσταση του Ιησού.
Όποιος νιώθει, πιστεύει ότι είναι σταθερός και ακίνητος, είναι άπιστος.
Όποιος νιώθει ότι είναι ρευστός και κινούμενος, είναι πιστός.
Με πόνους γέννας αγωνίζονται οι άνθρωποι για την ανάστασή τους.
Να πεθάνει το τέρας, να αναστηθεί ο άνθρωπος.
Αυτός είναι ο ιερός τους αγώνας.
Όποιος αναγνωρίσει τον Θεό στο αμυδρό του εσωτερικό, ξημερώνει.
Ξημερώνει στο δικό του φως. Η πίστη γίνεται ερμηνεία.
Ξημερώνει… στο δικό του φως.

- «Άντρας». Αυτό πρέπει να γίνεις. Εγώ είμαι.

Τόσο περήφανη ήταν. Σηκώθηκε και τεντώθηκε.
Εκείνος, όμως, κοιτούσε το σώμα της που διαγραφόταν κάτω από το βαμβακερό φουστάνι - εκείνη την αντανάκλαση της τελειότητας του κόσμου.
«Είσαι», ένιωσε...

Το σκοτάδι τύλιγε τον κήπο, ο αέρας τραγουδούσε και τα φύλλα του πλατάνου χόρευαν...