Στο πάρκο του Schönbrunn

Υπέροχος ήταν ο αέρας του Οκτώβρη όταν επισκέφτηκα το πάρκο «Schönbrunn» με ένα τρυφερό πλάσμα στο πλάι μου.
Τα θερμοκήπια ήταν σαν ευάερα, παραμυθένια κάστρα, και μέσα τους η ομίχλη των τροπικών, πρωτόγονων δασών - ζεστή, υγρή - σχεδόν αγχωτική.

Εκεί είδαμε ένα δέντρο που τόξευε χιλιάδες κλαδιά πάνω μας... τα άφηνε να αιωρούνται, να μας περικυκλώνουν και να μας τυλίγουν στο σκοτάδι.

Είδαμε τα ροδοκόκκινα φλαμίνγκο, που ζουν σχεδόν τόσο όμορφα όσο και στην ελευθερία - απλώς πιο ασφαλή. 
Αντίθετα, οι ιπτάμενοι φυλακισμένοι δεν είναι χαρούμενοι. Ο κόνδορας, ο γύπας, ο χρυσαετός. Ο αραιός αέρας πάνω στις παγωμένες κορυφές δεν αντικαθίσταται. Κάθονται πάνω στα κλαδιά και το κακιωμένο τους μάτι φανερώνει πως δεν έχουν προσαρμοστεί - και ούτε πρόκειται.

Το μικροσκοπικό ελάφι από τις Σούνδες πλησιάζει με εμπιστοσύνη, αλλά μόνο για να εξαφανιστεί πάλι με ελαφρά πηδηματάκια. Η καστανοκίτρινη γούνα του, παχιά και βελούδινη, έχει κύματα μέσα της, σαν νερά που φουσκώνουν από τον άνεμο. Λαχταράς να το χαϊδέψεις με τα δάχτυλά σου, όπως το δέρμα του λατρεμένου εραστή

Σε ένα μεγάλο κλουβί, πάνω σε ένα χοντρό κλαδί, κάθεται ο αγριόκουρκος. Αγριόκουρκος στο κλουβί! Ο μυστικοπαθής, μυστηριώδης αγριόκουρκος, απαχθείς από τις κρυψώνες του και εκτεθειμένος σε αδιάκριτα μάτια.

Είδαμε και τον στεφανωμένο γερανό, με τα γαλαζοπράσινα μάτια και το φανταχτερό στεφάνι που λάμπει σαν αστέρι πάνω στο κεφάλι του.
Ο γερανός έβγαζε κουδουνιστές κραυγές όταν φτάναμε στον βοτανικό κήπο. 

Το γρασίδι μύριζε σαν βοσκοτόπια.

Εκεί καθίσαμε σε ένα παγκάκι.
Απλώς καθίσαμε, απέναντι από το ευωδιαστό λιβάδι.
~~~

Πίνακας «Schönbrunn» του Κλίμτ