Τα παιδιά της γειτονιάς

Πάντα βλέπονται
και δεν βλέπονται,
τα παιδιά της γειτονιάς.

Σαν να είναι μαζί
και όμως χώρια,
ενωμένα - χωρισμένα
τα παιδιά της γειτονιάς.

Ακούνε τις φωνές 
το γέλιο και το κλάμα τους
και δεν ξέρουν τίποτα -
και ξέρουν τα πάντα,
τα παιδιά της γειτονιάς.

Και πώς μιλούν
οι γονείς των πεζοδρομίων
γι' αυτά;!
Σαν να ήξεραν.

Όμως δεν ξέρουν τίποτα,
ευτυχώς.

Ο φωτεινός-σκοτεινός δρόμος
τα χωρίζει - τα ενώνει.

Κι όταν υποφέρουν,
κι όταν χαίρονται,
κι όταν λαχταρούν...

Κι όταν κάποτε χαθούν
τότε λές στα πεταχτά

«Ήταν απλώς
τα παιδιά της γειτονιάς».