Τα παιδιά της γειτονιάς

Πάντα βλέπονται
και δεν βλέπονται,
τα παιδιά της γειτονιάς.

Σαν να είναι μαζί
και όμως χώρια -
ενωμένα, χωρισμένα
τα παιδιά της γειτονιάς.

Ακούνε τις φωνές,
το γέλιο και το κλάμα τους,
και δεν ξέρουν τίποτα -
και ξέρουν τα πάντα,
τα παιδιά της γειτονιάς.

Και πώς μιλούν
οι γονείς των πεζοδρομίων
γι’ αυτά;

Σαν να ήξεραν.

Όμως δεν ξέρουν τίποτα.
Ευτυχώς.

Ο φωτεινός-σκοτεινός δρόμος
τα χωρίζει - τα ενώνει.

Κι όταν υποφέρουν,
κι όταν χαίρονται,
κι όταν λαχταρούν…

Κι όταν κάποτε χαθούν,
τότε λες, στα πεταχτά:

«Ήταν απλώς
τα παιδιά της γειτονιάς».