Η Πανωραία

Τους απέρριπτε όλους, η Πανωραία.  Τους ταπείνωνε και ισοπέδωνε το ηθικό τους.
Σαν σμήνος εκατομμυρίων δισεκατομμυρίων ακρίδων που περνούν πάνω από την ανθισμένη γη, έτσι περνούσε πάνω από τις καρδιές των αντρών που την λαχταρούσαν μέχρι τρέλας. 

Και μόνο ένας έμενε ατάραχος και την κοίταζε απορροφημένος -ένας θεός ξέρει από τι. 
Κι εγώ. 

– Εσένα τίποτα δεν σε πληγώνει, κουταβάκι;
Σιωπή....

Ξανά
– Εσένα τίποτα δεν σε προσβάλλει, γατάκι;
– Το μόνο που θα με πρόσβαλε θα ήταν να μη μπορώ να θαυμάζω την ομορφιά σου

Αναστατώθηκε η Πανωραία. « Ήταν αυτλη η αγάπη; »

Όχι, αυτή η λατρεία της ομορφιάς. Ήταν η ίδια η αλήθεια - ψυχρή, τυρρανική.