Χαλινάρια και σπιρούνια

Μπορείς να αποθηκεύσεις μέσα σου όλες τις μελαγχολίες του κόσμου. Μελαγχολίες που οδηγούν κάποιους ανθρώπους στην αυτοκαταστροφή.

Ο τρόμος της εξαθλίωσης, η βασανιστική ζήλια, οι ζοφερές ερωτικές απογοητεύσεις, οι ανελέητες φοβίες, η απόγνωση για την αδικία της ζωής, η οργή για την κακοποίηση των παιδιών και των ζώων, ο θυμός για την εκμετάλλευση των αδύναμων, η αηδία για την κοινωνική άνοδο των κολάκων...

Μπορείς να αποθηκεύεις όλες αυτές τις μελαγχολίες μέσα σου, αν μπορείς να τις ελέγχεις με τα χαλινάρια του πνεύματός σου.

Όμως πόσο τρομερή είναι η μοίρα των ανθρώπων που δεν μπορούν να χαλιναγωγήσουν τις τραγικές και αυτονόητες μελαγχολίες τους με επιδέξια σκέψη για την «περίπλοκη υπόθεση»;

Τότε ανοίγει η άβυσσος της αυτοκατανάλωσης και της αυτοκαταστροφής.

Να μπορείς να οδηγείς τον εαυτό σου, με εσωτερικά «χαλινάρια και σπιρούνια», είναι η μόνη σωτηρία μιας ευαίσθητης ψυχής και ενός εγκεφάλου που αυτοκατασπαράζεται.

Η καρδιά δεν πρέπει να λιώνει μέσα στα γεγονότα της ημέρας και της στιγμής, πρέπει μόνο να μαλακώνει και να γίνεται ελαστική. «Να μένει σε φόρμα» - αυτός θα ήταν ο τεχνικός όρος για την καρδιά, τη δημιουργική.

Έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε, εκτός από το να κλαίμε απογοητεύσεις.