Σέβομαι μόνο τις μάνες που σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού τους, γιατί είναι δημιουργοί και νιώθουν το παιδί τους σαν έργο τέχνης.
Η μάνα-δημιουργός νιώθει μια γλυκιά μελαγχολία, μια ποιητική τρυφερότητα για το παιδί της, και χωρίζει τη ζωή του σε συναρπαστικά, μυστηριώδη κεφάλαια, περιμένοντας με αγωνία να δει πώς θα ολοκληρωθεί το έργο.
Η μάνα-δημιουργός ονειρεύεται τη ζωή του παιδιού της, αλλά δεν τη σχεδιάζει. Ίσως επειδή δεν είναι τόσο σκλάβα της ύπαρξης όσο οι άλλες μάνες.
Η μάνα-δημιουργός πενθεί τη φυλακή της δικής της ζωής και ονειρεύεται για το παιδί της εκείνα τα παρδαλά φτερά που η ίδια δεν μπόρεσε να φορέσει.
'Ανα Ζουμάνη 'Ελντεν
0 Σχόλια