Αυτό το τοπίο υπάρχει στ' αλήθεια

Επίσημα, τα Φερόε ανήκουν στο Βασίλειο της Δανίας.
Ιστορικά και συναισθηματικά, όμως, κοιτούν περισσότερο προς τη Νορβηγία.
Μιλάμε για τα νησιά Φερόε.

Έχουν, βεβαίως, και εθνική γιορτή. Την Ολαφσόκα, στις 28 και 29 Ιουλίου. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Όλαφ, τον Νορβηγό βασιλιά που σκοτώθηκε στη μάχη του Στίκλεσταντ, στις 29 Ιουλίου του 1030, και αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος. Η γιορτή κρατάει μέρες.
Χοροί, τραγούδια, παρελάσεις, αγώνες κωπηλασίας και, κυρίως, ο περίφημος φεροέζικος αλυσιδωτός χορός, όπου οι άνθρωποι πιάνονται χέρι-χέρι και κινούνται στον ρυθμό παλιών μπαλάντων. Ένας χορός που επιβίωσε στα Φερόε, ενώ αλλού στην Ευρώπη χάθηκε, πιθανότατα και επειδή θεωρήθηκε από την Εκκλησία ειδωλολατρικός.

Και κάπου εδώ μου γεννιέται πάντα μια σκέψη.

Ο Χριστιανισμός δεν είναι, ας πούμε, ιδιαίτερα φυσιολατρική θρησκεία. Δεν θυμάμαι να υπάρχει κάποια εντολή του τύπου «μην κόβετε τα δέντρα, παιδιά». Οι Απόστολοι έχουν πολλά να πουν για την ψυχή, την αμαρτία, την αγάπη και τη σωτηρία, αλλά για το δάσος, τίποτα.

Μάλλον επειδή η φύση είναι απολύτως αδιάφορη στις αμαρτίες μας και, παράλληλα, ο άνθρωπος υπήρξε για αιώνες αδιάφορος απέναντι στο γεγονός ότι η ίδια του η επιβίωση εξαρτάται από αυτήν.
Μπορείς να είσαι υπόδειγμα αγνότητας, να μην έχεις απατήσει ποτέ κανέναν και να μην έχεις διαπράξει ούτε μία αμαρτία, αλλά αν πέσει πάνω σου ένας βράχος, θα σε πλακώσει κανονικότατα.
Έτσι ακριβώς όπως έπεσε η ανθρωπότητα πάνω στην αθώα φύση και την πλάκωσε κανονικότατα.

Και οι Φεροέζοι χορεύουν.
«Góða Ólavsøku!»

Κάποτε ρώτησα έναν Νορβηγό ποιος είναι ο Όλαφ.
Δεν ήταν απολύτως βέβαιος. 😄

Στη φωτογραφία, το Κάλσοϊ, ένα από τα βόρεια νησιά του αρχιπελάγους, με τον περίφημο φάρο του Καλούρ. Για να φτάσεις εκεί, ακολουθείς ένα στενό μονοπάτι πάνω από το βουνό.

Και μετά κοιτάς.
Και καταλαβαίνεις γιατί υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζονται καμία περιγραφή.

Στο Κάλσοϊ ζουν περίπου εκατό άνθρωποι.
Εκατό άνθρωποι μέσα σε αυτό.

Φτάνουν και περισσεύουν.