Η γιαγιά με τα κέρατα

Στα εκατό και ένα της χρόνια, όταν οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν για ανάπαυση και απόσυρση, η Zhang Ruifang (15 June 1918 – 28 June 2019) από την κινεζική επαρχία Χενάν, άρχισε να βγάζει ένα μαύρο κέρατο στο μέτωπο, σκληρό σαν κέρατο κατσίκας.
Στην αρχή οι γείτονες δεν το θεώρησαν άξιο προσοχής. Με τον καιρό όμως μεγάλωσε, έφτασε τα έξι εκατοστά και έγινε αδιαμφισβήτητο.. κέρατο.
Οι γιατροί μίλησαν για ένα εξαιρετικά σπάνιο αλλά καλοήθες φαινόμενο, μια υπερβολική συσσώρευση κερατίνης που εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε υπερήλικες ανθρώπους. Κι ύστερα, στην άλλη πλευρά του μετώπου άρχισε να σχηματίζεται ένα δεύτερο, μικρότερο κέρατο, σαν να ήθελε το ίδιο της το σώμα να ολοκληρώσει την αφήγηση.
Η ίδια δεν φοβήθηκε. Δεν προσπάθησε να κρυφτεί ούτε να το εξηγήσει. Είπε μόνο πως έχει ζήσει πολλά και πως, αν αυτό θέλει να μεγαλώσει, ας μεγαλώσει.
Σε μια εποχή όπου πιστεύουμε ότι όλα πρέπει να ερμηνεύονται και να διορθώνονται, η παρουσία της στάθηκε σαν υπενθύμιση ότι η φύση δεν ζητά πάντα λύση, παρά μόνο αποδοχή.
Στην πολύ μεγάλη ηλικία, το δέρμα παύει να υπακούει στους αυστηρούς ρυθμούς της νεότητας. Οι μηχανισμοί ελέγχου χαλαρώνουν και η κερατίνη, το υλικό των μαλλιών και των νυχιών, μπορεί να συσσωρευτεί ελεύθερα και άναρχα, δημιουργώντας αυτά τα σπάνια δερματικά κέρατα.
Δεν είναι σημάδι παρακμής. Είναι το σώμα που έχει φτάσει τόσο μακριά στον χρόνο, ώστε στο τέλος επιτρέπει στον εαυτό του να επαναστατήσει.
Ίσως γι’ αυτό, σε τέτοιες ηλικίες, το κέρατο να μην είναι παραμόρφωση αλλά κορόνα. Σύμβολο δύναμης και διάρκειας. Το σημάδι μιας ζωής που ολοκληρώθηκε, ενός σώματος που έζησε τόσο πολύ, ώστε στο τέλος πέρασε από τη βιολογία στον μύθο.