Ο Κλιμτ και οι τρεις ηλικίες της γυναίκας

Τα πορτρέτα των γυναικών μοιάζουν με ολοκληρωμένες δημιουργίες του πιο τρυφερού ρομαντισμού, της ίδιας της φύσης.
Έτσι  όπως τις ονειρεύονται οι ποιητές.
Ντελικάτα, ευγενή, ευαίσθητα πλάσματα, μέσα σε έναν τρυφερό ενθουσιασμό που ποτέ δεν σβήνει και ποτέ δεν λυτρώνεται.
Τα χέρια είναι η έκφραση μιας χαριτωμένης, σχεδόν παιδικής ψυχής - ελαφρώς εύθυμης και καλοσυνάτης μαζί.
Όλες βρίσκονται έξω από τον νόμο της βαρύτητας, όποιες κι αν είναι και ό,τι κι αν συμβαίνει στην πραγματική ζωή-στιγμή.

Ο ζωγράφος το αναγνώρισε αυτό.
Δεν άφησε τον εαυτό του να παραπλανηθεί και δίκαια τις ανύψωσε προς τα δικά τους ιδανικά - αυτά που υμνούν και θρηνούν μέσα τους.
Έτσι είναι ο ζωγράφος.
Βλέπει τον πορφυρό ερωδιό σε όλες του τις στάσεις, μέσα στους βάλτους και τις καλαμιές.
Μια φορά όμως τον βλέπει πιο ζωντανό από ποτέ, πιο λαμπερό, πιο μωβ από ποτέ - κι έτσι ακριβώς τον ζωγραφίζει.
Ίσως να ήταν η στιγμή μιας βραδινής ηλιαχτίδας.
Ίσως η στιγμή της απόλυτης ασφάλειας από τον πετρίτη.
Σε κάθε περίπτωση, ήταν η στιγμή της δημιουργικής ωρίμανσης των δικών του αξιών — χωρίς το βάρος του υπόλοιπου κόσμου.
Αυτές είναι οι στιγμές του δημιουργού.

Έτσι είδε και τη γυναίκα.
Κοιτάζοντας μέσα στο μυστήριο της ύπαρξης:
περήφανη, ανίκητη, κι όμως ήδη τραγικά λυπημένη και εσωστρεφή.
Μόνο η ομορφιά των χεριών - η σχεδόν απόκοσμη ομορφιά τους - θριαμβεύει πάνω στη ζωή με τις πολλές παγίδες και τα φαρμάκια της.
Τα χέρια μοιάζουν να λένε, «Θα μείνουμε έτσι ως τα γεράματα και ως τον θάνατο. Ακόμη και η Παναγία δεν θα μπορέσει να κρύψει πως γεννηθήκαμε για τον ενθουσιασμό των ζωγράφων και των ποιητών.»


«Οι τρεις ηλικίες της γυναίκας».

Η ηλικιωμένη γυναίκα πενθεί τη σωματική της φθορά.
Η αύρα της έχει χαθεί - και τι αξία έχουν τώρα η βαθιά της ψυχή και η συσσωρευμένη γνώση της;

Η νέα μητέρα είναι κουρασμένη.
Παρέδωσε τις ευγενείς της δυνάμεις στο τρυφερό παιδί.
Κουρασμένη από κάθε άποψη.
Και το παιδί κοιμάται, γιατί ακόμη δεν μπορεί να υπάρξει προστατευμένο παρά μόνο μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του.

Όλα ανήκουν στην εικόνα της τραγικής και ρομαντικής φύσης της γυναικείας ζωής - ακόμη και η νιρβάνα, ακόμη και η ματιά στο κενό.

Είσαι αληθινός φίλος της φύσης;
Τότε ρούφα αυτές τις εικόνες με τα μάτια σου.
Δάση, λιβάδια, κήποι, τριαντάφυλλα, ηλιοτρόπια, ανθισμένες παπαρούνες.
Το τοπίο αντιμετωπίζεται όπως οι γυναίκες:
ανυψώνεται προς τις ρομαντικές του κορυφές.
Ο ζωγράφος το δικαιώνει, το μεταμορφώνει, το καθιστά ορατό ακόμη και στους σκεπτικιστές με τα γκαβά τους μάτια.
Ένα μυστηριώδες μείγμα αρχέγονης αγροτικής δύναμης και ιστορικού ρομαντισμού.