Η θρησκεία του Γκούσταβ Κλιμτ είναι η γυναίκα.

Τα πορτρέτα των γυναικών είναι σαν ολοκληρωμένες δημιουργίες του πιο τρυφερού ρομαντισμού, της ίδιας της φύσης.
Έτσι ακριβώς όπως τα ονειρεύονται οι ποιητές - ντελικάτα, ευγενή, ευαίσθητα πλάσματα, μέσα σε έναν τρυφερό ενθουσιασμό που ποτέ δεν σβήνει και ποτέ δεν βρίσκει λύτρωση.
Τα χέρια είναι η έκφραση μιας χαριτωμένης, σχεδόν παιδικής ψυχής, ελαφρώς εύθυμης και καλοσυνάτης ταυτόχρονα.
Όλες βρίσκονται έξω από τον νόμο της βαρύτητας, όποιες κι αν είναι και ό,τι κι αν είναι στην πραγματική ζωή της ώρας και της στιγμής.
Όλες είναι πριγκίπισσες, πλασμένες για καλύτερους, πιο τρυφερούς κόσμους.
Ο ζωγράφος το αναγνώρισε, δεν άφησε τον εαυτό του να παραπλανηθεί και δίκαια τις ανύψωσε στα δικά τους ιδανικά, τα οποία υμνούν και θρηνούν μέσα τους.

Έτσι είναι ο ζωγράφος.
Βλέπει τον πορφυρό ερωδιό σε όλες του τις πόζες και σε όλα τα σημεία, μέσα στους βάλτους με τις καλαμιές.
Όμως, μια φορά τον βλέπει πιο ζωντανό από ποτέ, πιο λαμπερό από ποτέ, πιο μωβ από ποτέ - κι έτσι ακριβώς τον ζωγραφίζει.
Ίσως να ήταν η στιγμή μιας βραδινής ηλιαχτίδας ή η στιγμή της απόλυτης ασφάλειας από τον κίνδυνο του πετρίτη.
Σε κάθε περίπτωση, ήταν η στιγμή της δημιουργικής ωρίμανσης των δικών του αξιών, χωρίς το βάρος του υπόλοιπου κόσμου.
Αυτές είναι οι στιγμές του δημιουργού.

Έτσι είδε και τη γυναίκα.
Κοιτάζοντας μέσα στο μυστήριο της ύπαρξης, περήφανη, ανίκητη, κι όμως ήδη τραγικά λυπημένη και εσωστρεφή.
Μόνο η ομορφιά των χεριών - η απόκοσμη ομορφιά - θριαμβεύει πάνω στη ζωή με τις πολλές παγίδες και τα φαρμάκια της.
Αυτά τα χέρια μοιάζουν να λένε, «θα μείνουμε έτσι ως τα γεράματα και ως τον θάνατό μας. Ακόμα και η Παναγία δεν θα το κρύβει ότι γεννηθήκαμε για τον ενθουσιασμό των ζωγράφων και των ποιητών».

Πίνακας.
«Οι τρεις ηλικίες της γυναίκας». Η ηλικιωμένη γυναίκα πενθεί τη σωματική της φθορά. Έχει χάσει την αύρα της - σε τι χρησιμεύει πια η βαθιά της ψυχή και η συσσωρευμένη γνώση της;
Η νέα μητέρα είναι κουρασμένη - έχει παραδώσει τις ευγενείς της δυνάμεις στο τρυφερό παιδί. Κουρασμένη... κουρασμένη από κάθε άποψη.
Και το παιδί είναι κουρασμένο, κοιμάται, γιατί ακόμη δεν μπορεί να ζήσει προστατευμένο παρά μόνο στην αγκαλιά της μητέρας του.
Όλα ανήκουν στην εικόνα της τραγικής και ρομαντικής φύσης της γυναικείας ζωής, συμπεριλαμβανομένης της νιρβάνας και της ματιάς στο κενό.

Είσαι αληθινός φίλος της φύσης;
Τότε ρούφα αυτές τις εικόνες με τα μάτια σου.
Δάση, λιβάδια, κήποι, τριαντάφυλλα, ηλιοτρόπια, ανθισμένες παπαρούνες.
Το τοπίο αντιμετωπίζεται όπως οι γυναίκες -  ανυψώνεται στις ρομαντικές του κορυφές.
Ο ζωγράφος το δικαιώνει, το μεταμορφώνει, το καθιστά ορατό ακόμη και στους σκεπτικιστές με τα γκαβά τους μάτια.
Ένα μυστηριώδες μείγμα αρχέγονης αγροτικής δύναμης και ιστορικού ρομαντισμού.