Γιωργάκη

Γιωργάκη, αγαπημένε μου ανιψιέ,
Μόλις έλαβα το πρώτο σου γράμμα και χάρηκα πολύ που μου εκμυστηρεύτηκες πως πια πηγαίνεις στο σχολείο με χαρά, επειδή αγαπάς τη Λιούκα.
Αν θέλεις να είσαι σίγουρος πως την αγαπάς στ’ αλήθεια, σκέψου κάτι απλό. Πάρε το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι και αναρωτήσου αν θα ένιωθες μεγαλύτερη χαρά χαρίζοντάς της το, παρά κρατώντας το για σένα.
Αύριο θα σου στείλω την πολυαγαπημένη μου συλλογή από κοχύλια, μέσα σε ένα γαλάζιο γιαπωνέζικο καλάθι. Τα μάζεψα στην ακτή της Αδριατικής, από τις 10 έως τις 25 Ιουνίου του 2002 - τα πιο όμορφα ανάμεσα σε χιλιάδες. Τα δώδεκα τιγρέ, όμως, μου τα αγόρασε ο μπαμπάς μου· δεν τα βρίσκεις στην ακτή, πρέπει να βουτήξεις βαθιά για να τα πάρεις.
Αυτά τα κοχύλια ήταν όλες μου οι αναμνήσεις από ένα αγόρι που αγαπούσα στο Λίντο, αλλά και από πολλά άλλα - χαρές, λύπες, λαχτάρες. Έτσι γίνεται πάντα.
Τώρα σου τα χαρίζω. Γιατί όσο δυνατά κι αν πεις «σ’ αγαπάω», τα λόγια κάνουν θόρυβο - αλλά έχουν μικρή αξία.

Φιλάκια,
η Νάνα σου