Γιωργάκη, αγαπημένε μου ανιψιέ,
μόλις έλαβα το πρώτο σου γράμμα, όπου μου εκμυστηρεύεσαι πως ξαφνικά χαίρεσαι να πηγαίνεις στο σχολείο, επειδή αγαπάς τη Λιούκα.
Αν θέλεις να είσαι σίγουρος πως την αγαπάς στ’ αλήθεια, κοίτα το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι και σκέψου αν θα χαιρόσουν περισσότερο αν της το χάριζες, παρά αν το κρατούσες εσύ.
Αύριο θα σου στείλω την πολυαγαπημένη μου συλλογή από κοχύλια, μέσα σε ένα γαλάζιο γιαπωνέζικο καλάθι. Τα μάζεψα στην ακτή της Αδριατικής, από τις 10 έως τις 25 Ιουνίου του 2002 - τα πιο όμορφα ανάμεσα σε χιλιάδες. Τα δώδεκα τιγρέ, όμως, μου τα αγόρασε ο μπαμπάς μου· αν και ανήκουν κι αυτά στην Αδριατική, δεν τα βρίσκεις στην ακτή. Πρέπει να βουτήξεις βαθιά για να τα πάρεις, όπως τα σφουγγάρια.
Αυτά τα κοχύλια ήταν όλες μου οι αναμνήσεις: από το μικρό αγόρι που αγαπούσα στο Λίντο, αλλά και από πολλά άλλα - χαρές, λύπες, λαχτάρες. Έτσι γίνεται πάντα.
Τώρα σου τα χαρίζω. Γιατί όσο δυνατά κι αν φωνάξω «σ’ αγαπάω», τα λόγια κάνουν μεγάλο θόρυβο, αλλά έχουν μικρή αξία.
Φιλάκια,
η Νάνα σου
Ana Zumani Elden
0 Σχόλια