Μια φορά κι έναν καιρό είχα μια λευκή τουλίπα που 
έμεινε κλειστή και δροσερή δεκατρείς ολόκληρες μέρες,
παρά τη ζέστη του δωματίου και το άφθονο νερό.

Και μετά, ξαφνικά,
άνοιξε ξεδιάντροπα τα πέταλά της
και μου έδειξε τους στήμονες και το στίγμα της.

Και έτσι έμεινε άλλες εννέα μέρες.

Άλλες τουλίπες ανοίγουν αμέσως
μόλις νιώσουν ζεστασιά και φροντίδα -
και ύστερα, με ένα άγγιγμα,
ρίχνουν τα πέταλά τους,
σαν να τις τρόμαξε μια καταιγίδα.

Άλλες πάλι, ειδικά οι δίχρωμες,
μαραίνονται μόνο φαινομενικά,
σαν γριές μανούλες-
χωρίς να ρίχνουν τα φύλλα τους.

Τσαλακωμένες, αντιστέκονται
όσο τους απομένει δύναμη.

Κι όμως - τις πετάμε,
ενώ υπάρχει ακόμη ζωή μέσα τους.

Και είναι και... 
δεν έχει σημασία 
Ανα Ζουμάνη Έλντεν