Όταν ήμουν μικρή, είχα έναν παθολογικό φανατισμό για τη μαμά μου. Η αγάπη μου για εκείνη δεν ήταν η ήρεμη και αυτονόητη αγάπη ενός καλού, αφοσιωμένου παιδιού, αλλά μάλλον διχασμένη, σαν να ήμουν μια δυστυχισμένη ερωμένη που χάνεται στα συναισθήματά της. Κι εκείνη με αγαπούσε πολύ, πολύ, πολύ και ήξερε να εκτιμά το παιδικό, ενθουσιώδες, πεισμωμένο βλέμμα μου.
Συχνά μου έλεγε: «Μικρή μου, σ’ αγαπώ πολύ και, επιπλέον, είμαι περήφανη για σένα…»
Κι εγώ την κοίταζα, γεμάτη παράξενα συναισθήματα, σαν να βρισκόμουν ακόμη νεογέννητη στην αγκαλιά της, τρεφόμενη από τη δύναμή της, εκτεθειμένη πρόωρα σε έναν κόσμο στον οποίο ακόμη δεν ανήκα. Μαμά! Μαμά!
Όταν ήμουν 15 χρονών, αρρώστησα βαριά από μια φλεγμονή, όταν έπεσα από ένα δέντρο και παραλίγο να σπάσω το κεφάλι μου στα δύο. Η μαμά μου άκουγε τους αναστεναγμούς μου μέρα νύχτα και τους ρουφούσε στην καρδιά της. Τα απογεύματα έπαιζε κομμάτια του Φραντς Σούμπερτ στο διπλανό δωμάτιο και τραγουδούσε.
«Η φωνή σου ακούγεται κουρασμένη, μωρό μου», άκουγα τον αγαπημένο μου πατέρα να λέει. «Θα αναλάβω εγώ σήμερα».
«Όχι, εγώ θα αναλάβω. Εσύ χρειάζεσαι τις δυνάμεις σου ολόκληρες… δεν το διαπραγματεύομαι».
Εκείνον τον καιρό, ο γιατρός της τής είπε ότι μάλλον έχει κάτι στο κεφάλι: «θα δείξουν τα αποτελέσματα». Κι εκείνο το απόγευμα κάθισε δίπλα μου και μαδούσε ίνες από έναν καμβά.
- Τι κάνεις εκεί, μαμά;
- Η ώρα να πετάει.
Λίγες μέρες αργότερα, ο καθηγητής δήλωσε ότι «στην περίπτωσή σας, δυστυχώς, δεν υπάρχει θεραπεία, αλλά η κατάσταση εξελίσσεται αργά».
Εκείνο το βράδυ η μαμά μου γονάτισε μπροστά στο κρεβάτι μου, μα μόνο για μια στιγμή. Μετά πήγε στο διπλανό δωμάτιο και έπαιζε και τραγουδούσε Σούμπερτ.
«Σήμερα η φωνή σου ακούγεται φρέσκια και χαρούμενη, γλυκιά μου. Μάλλον κοιμήθηκες καλά», είπε ο αγαπημένος μου πατέρας.
«Όχι», είπε η μαμά μου, «αλλά θα κοιμηθώ σήμερα. Τετελεσμένα γεγονότα».
(Ο μπαμπάς έφυγε λίγο αργότερα, χωρίς να μάθει το μυστικό της αγαπημένης του. Και η αγαπημένη του μπαμπά λύτρωσε εμάς, τα παιδιά της, από δύο ατέλειωτα χρόνια αγωνίας.)
0 Σχόλια